Para vivir emocionada,apasionada,
viaxando arredor do mundo,
remando a contracorrente,
subindo o ceo dende o inferno sen escaleiras,
convertindo a rabía nalgo positvo,
rebelándonos, discutindo, imaxinando
Para ser libre o mellor,un libro.
Hoxe saqueille unha foto ao meu escritorio, acababa de pegar un recorte dunha escena dunha vidrieira dunha catedral que se titulaba "Inferno".
Pegados na parede teño varios grabados: Billie Holiday, José Afonso e Woody Allen. A beira da cara de D. Hammett cos ollos pechados teño un collage de ex cave canem, unha postal do estuario do Miño, un recorte da venus de Winllendorf, un retrato de Sábato feito a pluma, un desnudo de Toulouse Lautrec, unha postal de Caminito, unha escena do planeta dos simios, un marcapáxinas con baleas…
De cando en vez engado algo que teña a man. Sei que nalgún momento hei pegar un retrato de Rimbaud, Baudelaire e Walt Whitman pero fóra diso irei pegando o que me veña ás mans, cousas que me guste contemplar.
Gustame pensar que algún día cando deixe de dar tumbos polo país e teña un domicilio fixo pode que incluso chegue a encher unha parede ó mellor estilo de Ramón Gómez de la Serna, tal como fixo el no seu piso de Bos Aires.
Recoméndovos a colección de entradas que agrupados baixo o título El Aleph de Ramón escribiu Rrose no seu blog http://maquinariadelanube.wordpress.com
A través de cada entrada desa sección Rrose vai analizando distintos rincóns das paredes ramonianas e a súa iconografía.
Se tedes interés no tema do entorno dos escritorios, tamén vos recomendo o blog Proyecto Escritorio alí podedes atopar entradas sobre o escritorio dunha chea de autores, dende os máis actuais a Virginia Woolf, pasando por Norman Mailer , Flannery O'Connor e Lorca.
Tamén quero mencionar o blog de Norman Walser onde fala do escritorio de Roberto Bolaño e do de Enrique Vila-Matas.
Van meses, pode que se mida xa en anos o tempo que facía que non aparecía esta formiga polo blog.
Corren malos tempos para a lírica, para os libros, para os blogs e o peor de todo, para as persoas.
Pero a librería O Trasno sigue en pe, non entendo aínda cómo é posible ser tan teimuda, seica porque a libreira moi normal non é. Pola miña banda estou oxidada nisto de publicar no blog. Tentaremos retomalo.
De momento levo tempo lendo as Memorias do editor Carlos Barral, que se publicaron agrupadas nun volume de Península que recolle: Años de penitencia (1975); Los años sin excusa (1978); Cuando las horas veloces (1988).
Recoñezo que últimamente leo menos, coas caralladas do twitter, facebook e demais no mobil semella que un se pasa o día lendo o mal que vai o mundo e comentarios triviais, e a maioría das veces mediocres, de descoñecidos e xa non queda tempo para disfrutar de cousas creativas e ben argalladas. Moita información e pouca reflexión. Pero voltando ó tema, estou disfrutando a obra memorialistica do editor Carlos Barral. Xa pasei o relato da infancia e da xuventude e agora estou nos inicios da empresa editorial, así que estou a piques de entrar no mundo das intrigas e do mercadeo, no centro de construccións de éxitos literarios e demáis. Xa vos contarei, se é que alguén pasa por aquí.
Se che te dan un papel pautado, escribe por detrás.
Juan Ramón Jiménez

Nesta nota que se publicou onte en El Correo Gallego infórmase de que o mes que ven se abre o prazo para solicitar axuda para os manuais de matemáticas, tecnoloxía, física e química de 3º e 4º de Primaria e da ESO.
As axudas teñen que solicitarse nos centros educativos e posteriormente se lles vai entregar ás familias un vale para que fagan a compra en calqueira establecemento.
Queremos lembrarlle ós nosos clientes que aplicamos un desconto do 10% en material escolar e que dispomos das máis variadas marcas en tódolos útiles que solicitan os colexios da nosa zona.
Podedes achegarvos xa pola libraría e deixar reservados os libros de texto e pasar máis tarde a recoller os paquetes (dispomos das listas dos libros que piden en tódolos centros desta zona).
Lembrade que este establecemento ten, ademáis da porta principal, unha entrada traseira que está aberta tamén, coa ventaxa de que nesa zona hai lugar abondo para aparcar o coche.
Bo comenzo de curso a todos!
No aniversario da súa morte, un poema adicado a Federico García Lorca por Luis Cernuda.
A UN POETA MUERTO
(F.G.L.)
Así como en la roca nunca vemos
La clara flor abrirse,
Entre un pueblo hosco y duro
No brilla hermosamente
El fresco y alto ornato de la vida.
Por esto te mataron, porque eras
Verdor en nuestra tierra árida
Y azul en nuestro oscuro aire.
Leve es la parte de la vida
Que como dioses rescatan los poetas.
El odio y destrucción perduran siempre
Sordamente en la entraña
Toda hiel sempiterna del español terrible,
Que acecha lo cimero
Con su piedra en la mano.
Triste sino nacer
Con algún don ilustre
Aquí, donde los hombres
En su miseria sólo saben
El insulto, la mofa, el recelo profundo
Ante aquel que ilumina las palabras opacas
Por el oculto fuego originario.
La sal de nuestro mundo eras,
Vivo estabas como un rayo de sol,
Y ya es tan sólo tu recuerdo
Quien yerra y pasa, acariciando
El muro de los cuerpos
Con el dejo de las adormideras
Que nuestros predecesores ingirieron
A orillas del olvido.
Si tu ángel acude a la memoria,
Sombras son estos hombres
Que aún palpitan tras las malezas de la tierra;
La muerte se diría
Más viva que la vida
Porque tú estás con ella,
Pasado el arco de tu vasto imperio,
Poblándola de pájaros y hojas
Con tu gracia y tu juventud incomparables.
Aquí la primavera luce ahora.
Mira los radiantes mancebos
Que vivo tanto amaste
Efímeros pasar junto al fulgor del mar.
Desnudos cuerpos bellos que se llevan
Tras de sí los deseos
Con su exquisita forma, y sólo encierran
Amargo zumo, que no alberga su espíritu
Un destello de amor ni de alto pensamiento.
Igual todo prosigue,
Como entonces, tan mágico,
Que parece imposible
La sombra en que has caído.
Mas un inmenso afán oculto advierte
Que su ignoto aguijón tan sólo puede
Aplacarse en nosotros con la muerte,
Como el afán del agua,
A quien no basta esculpirse en las olas,
Sino perderse anónima
En los limbos del mar.
Pero antes no sabías
La realidad más honda de este mundo:
El odio, el triste odio de los hombres,
Que en ti señalar quiso
Por el acero horrible su victoria,
Con tu angustia postrera
Bajo la luz tranquila de Granada,
Distante entre cipreses y laureles,
Y entre tus propias gentes
Y por las mismas manos
Que un día servilmente te halagaran.
Para el poeta la muerte es la victoria;
Un viento demoníaco le impulsa por la vida,
Y si una fuerza ciega
Sin comprensión de amor
Transforma por un crimen
A ti, cantor, en héroe,
Contempla en cambio, hermano,
Cómo entre la tristeza y el desdén
Un poder más magnánimo permite a tus amigos
En un rincón pudrirse libremente.
Tenga tu sombra paz,
Busque otros valles,
Un río donde del viento
Se lleve los sonidos entre juncos
Y lirios y el encanto
Tan viejo de las aguas elocuentes,
En donde el eco como la gloria humana ruede,
Como ella de remoto,
Ajeno como ella y tan estéril.
Halle tu gran afán enajenado
El puro amor de un dios adolescente
Entre el verdor de las rosas eternas;
Porque este ansia divina, perdida aquí en la tierra,
Tras de tanto dolor y dejamiento,
Con su propia grandeza nos advierte
De alguna mente creadora inmensa,
Que concibe al poeta cual lengua de su gloria
Y luego le consuela a través de la muerte.
****