1.-Favoritos
- A canción do naufrago II
- A cova do raposo
- Acuatica
- Arume dos piñeiros
- As uvas na solaina
- AutoLiniers
- Axenda cultural AELG
- BD Banda
- Cabaret Voltaire
- Cabrafanada
- Calabandi
- Casatlántica
- Clube poesía Carral
- Deakialli DocuMental
- Entre comics
- Fíos invisibles
- Ferradura en tránsito
- homedareia
- Im-Pulso
- Isla Kokotero
- karlotti
- La Bitácora de Gelman
- La Fraternidad de Babel
- Made in Galiza
- O levantador de minas
- O ollo da vaca
- O porto dos escravos
- Outras Lerias
- Paideleo
- Producións Peludas
- ProLinguaGalega
- Querido Antonio.
- República da Multitude
- Si home si
- Vivir del cuento
- Y lógico
1.1-Sobre libros
1.2- Outros espazos
- Babelia
- Biolencia
- Círculo de Bellas Artes
- CeldaTV
- CiberLetras
- Ciudad poética
- Cuadernos de LIJ
- El Cultural
- El escéptico digital
- Espéculo
- Galicia Encantada
- La butaca
- La jiribilla
- La plaza humana
- Ningúnterra
- No solo usabilidad
- Peuma
- Poesía Digital
- Poesía salvaje
- Praza das Letras
- ProLinguaGalega
- Proxecto andar21
- Redes Escarlata
- Revista Babar
- Revista Prometeo
- Trama y Texturas
- Unesco
- vagalumes
2.-Blogs de escritores
- ...mmm...
- A porta verde do sétimo andar
- A vella da manta
- Abellonenia
- Agardando a Godot
- Alberte Momán
- Alfaias
- Antonio Perez Morto
- Ángela Ibáñez
- Blog de Modesto Fraga
- Calambres exquisitos
- Diario dun traslido
- El Boomeran
- From Hell
- Javier Marias
- Las afinidades electivas
- Miradas coma frechas
- Ovnis e isoglossas
- Paseante extranjero
- Pequeña caja de tormentas
- Rei de Copas
- Rua dos anjos pretos
- Tati Mancebo
- Valdeorosa
- Vázquez Figueroa
- Xabier Docampo
3.-Webs de escritores
- Agustín Fernández Paz
- Andrés Neuman
- Antonio Gamoneda
- Care Santos
- Carlos Ruiz Zafón
- Carmen Posadas
- Colectivo Literario SACOU
- Eduardo Estévez
- Fernando Marías
- Fina Casalderrey
- Fundación Xosé Neira Vilas
- Gioconda Belli
- Juan José Millás
- Laura Gallego
- Lorenzo Silva
- Lucía Etxebarria
- Manuel María
- Manuel Rivas
- Manuel Seixas
- Manuel Talens
- Marilar Aleixandre
- Mario Cuenca Sandoval
- Martín Casariego
- Max Aub
- Ramón Buenaventura
- Sánchez Dragó
- Tomás Eloy Martinez
- Vicente Piñeiro González
- Xavier Queipo
- Yolanda Castaño
4.-Webs de Teo
5.-Webs galegas
6.-Prensa galega
7.-Prensa nacional
8.-Prensa deportiva
9.-Ilustradores
- Alberto Vázquez
- Anxo Fariña
- Bisgue
- Blog de Gochi
- Carmen Ferrín
- David Pintor
- De tripas corazón
- Eduardo Bahamonde
- Fernando Llorente
- Jacobo Fernández
- Javi Montes
- Manuel Larino
- Marcos Calo
- Marta Álvarez
- Nuria Díaz
- Oscar Villán
- Patricia Castelao
- Pinturero
- Pravda
- Santiago Jorge
- Santy Gutiérrez
- Sergio Casas
- Sergio Covelo
- Sr. Guitián
- Steiner From Mars
- Tucho Fernández
Ver Editoriais
- Alianza
- Alvarellos Ed.
- Anaya
- Baía Edicións
- Blume
- Calima
- Candaya
- Cumio
- Destino
- Difusora
- Do Castro Edicións
- Embora Edicións
- Espiral Maior
- Everest
- Galaxia Editorial
- Gedisa
- Hiru
- Ir Indo Edicións
- Kalandraka
- Laiovento
- Linteo
- Media Vaca
- Oqo Editora
- Positivas
- Rinoceronte
- Rodeira
- Ronsel
- Sotelo Blanco
- Toxo Soutos
- Tusquets
- Visor Libros
- Xerais
Momento de reflexión
Se che te dan un papel pautado, escribe por detrás.
Juan Ramón Jiménez
Axudas para os libros e comezo de curso escolar

Nesta nota que se publicou onte en El Correo Gallego infórmase de que o mes que ven se abre o prazo para solicitar axuda para os manuais de matemáticas, tecnoloxía, física e química de 3º e 4º de Primaria e da ESO.
As axudas teñen que solicitarse nos centros educativos e posteriormente se lles vai entregar ás familias un vale para que fagan a compra en calqueira establecemento.
Queremos lembrarlle ós nosos clientes que aplicamos un desconto do 10% en material escolar e que dispomos das máis variadas marcas en tódolos útiles que solicitan os colexios da nosa zona.
Podedes achegarvos xa pola libraría e deixar reservados os libros de texto e pasar máis tarde a recoller os paquetes (dispomos das listas dos libros que piden en tódolos centros desta zona).
Lembrade que este establecemento ten, ademáis da porta principal, unha entrada traseira que está aberta tamén, coa ventaxa de que nesa zona hai lugar abondo para aparcar o coche.
Bo comenzo de curso a todos!
A un poeta morto
No aniversario da súa morte, un poema adicado a Federico García Lorca por Luis Cernuda.
A UN POETA MUERTO
(F.G.L.)
Así como en la roca nunca vemos
La clara flor abrirse,
Entre un pueblo hosco y duro
No brilla hermosamente
El fresco y alto ornato de la vida.
Por esto te mataron, porque eras
Verdor en nuestra tierra árida
Y azul en nuestro oscuro aire.
Leve es la parte de la vida
Que como dioses rescatan los poetas.
El odio y destrucción perduran siempre
Sordamente en la entraña
Toda hiel sempiterna del español terrible,
Que acecha lo cimero
Con su piedra en la mano.
Triste sino nacer
Con algún don ilustre
Aquí, donde los hombres
En su miseria sólo saben
El insulto, la mofa, el recelo profundo
Ante aquel que ilumina las palabras opacas
Por el oculto fuego originario.
La sal de nuestro mundo eras,
Vivo estabas como un rayo de sol,
Y ya es tan sólo tu recuerdo
Quien yerra y pasa, acariciando
El muro de los cuerpos
Con el dejo de las adormideras
Que nuestros predecesores ingirieron
A orillas del olvido.
Si tu ángel acude a la memoria,
Sombras son estos hombres
Que aún palpitan tras las malezas de la tierra;
La muerte se diría
Más viva que la vida
Porque tú estás con ella,
Pasado el arco de tu vasto imperio,
Poblándola de pájaros y hojas
Con tu gracia y tu juventud incomparables.
Aquí la primavera luce ahora.
Mira los radiantes mancebos
Que vivo tanto amaste
Efímeros pasar junto al fulgor del mar.
Desnudos cuerpos bellos que se llevan
Tras de sí los deseos
Con su exquisita forma, y sólo encierran
Amargo zumo, que no alberga su espíritu
Un destello de amor ni de alto pensamiento.
Igual todo prosigue,
Como entonces, tan mágico,
Que parece imposible
La sombra en que has caído.
Mas un inmenso afán oculto advierte
Que su ignoto aguijón tan sólo puede
Aplacarse en nosotros con la muerte,
Como el afán del agua,
A quien no basta esculpirse en las olas,
Sino perderse anónima
En los limbos del mar.
Pero antes no sabías
La realidad más honda de este mundo:
El odio, el triste odio de los hombres,
Que en ti señalar quiso
Por el acero horrible su victoria,
Con tu angustia postrera
Bajo la luz tranquila de Granada,
Distante entre cipreses y laureles,
Y entre tus propias gentes
Y por las mismas manos
Que un día servilmente te halagaran.
Para el poeta la muerte es la victoria;
Un viento demoníaco le impulsa por la vida,
Y si una fuerza ciega
Sin comprensión de amor
Transforma por un crimen
A ti, cantor, en héroe,
Contempla en cambio, hermano,
Cómo entre la tristeza y el desdén
Un poder más magnánimo permite a tus amigos
En un rincón pudrirse libremente.
Tenga tu sombra paz,
Busque otros valles,
Un río donde del viento
Se lleve los sonidos entre juncos
Y lirios y el encanto
Tan viejo de las aguas elocuentes,
En donde el eco como la gloria humana ruede,
Como ella de remoto,
Ajeno como ella y tan estéril.
Halle tu gran afán enajenado
El puro amor de un dios adolescente
Entre el verdor de las rosas eternas;
Porque este ansia divina, perdida aquí en la tierra,
Tras de tanto dolor y dejamiento,
Con su propia grandeza nos advierte
De alguna mente creadora inmensa,
Que concibe al poeta cual lengua de su gloria
Y luego le consuela a través de la muerte.
****
o burato do inferno

Novedades que nos chegaron hoxe: de Faktoría K chegaron exemplares en castelán e en galego da novela gráfica La cueva del infierno/O burato do inferno, de José Manuel Trigo e Ramón Trigo. Trátase dunha historia ambientada no século XIX en A Guarda (Galicia). Nas costas galegas os raqueiros, piratas de terra, aproveitaban as noites sen lúa e prendían fogueiras para enganar as embarcacións que navegaban próximas, e así facíanlles crer que seguían o rumbo correcto. De repente, os barcos encallaban nunha praia ou estrelábanse contra as rochas e eran atacados polos raqueiros, que os asaltaban e os despoxaban rapidamente da súa carga.
Outros libros do ilustrador Ramón Trigo na libraría son: O pirata pata de lata, As luces que se acenden e se apagan, Yo vivía en el fin del mundo, Nun lugar chamado labirinto.
Tamén chegaron hoxe exemplares de Historias de mestre raposo , de Bruno Heitz; O insólito ascenso de Madame Pol , de Nicolás Arispe e de Ros Y tú que prefieres .
¿Por qué cantamos?
Nacha Guevara interpreta ¿por qué cantamos? de Benedetti.
Si cada hora viene con su muerte
si el tiempo es una cueva de ladrones
los aires ya no son los buenos aires
la vida es nada más que un blanco móvil
usted preguntará por qué cantamos
si nuestros bravos quedan sin abrazo
la patria se nos muere de tristeza
y el corazón del hombre se hace añicos
antes aún que explote la vergüenza
usted preguntará por qué cantamos
si estamos lejos como un horizonte
si allá quedaron árboles y cielo
si cada noche es siempre alguna ausencia
y cada despertar un desencuentro
usted preguntará por que cantamos
cantamos por qué el río está sonando
y cuando suena el río / suena el río
cantamos porque el cruel no tiene nombre
y en cambio tiene nombre su destino
cantamos por el niño y porque todo
y porque algún futuro y porque el pueblo
cantamos porque los sobrevivientes
y nuestros muertos quieren que cantemos
cantamos porque el grito no es bastante
y no es bastante el llanto ni la bronca
cantamos porque creemos en la gente
y porque venceremos la derrota
cantamos porque el sol nos reconoce
y porque el campo huele a primavera
y porque en este tallo en aquel fruto
cada pregunta tiene su respuesta
cantamos porque llueve sobre el surco
y somos militantes de la vida
y porque no podemos ni queremos
dejar que la canción se haga ceniza.
Un símbolo que arracima
Hoxe en día é palpable a falta de símbolos que unifiquen a poboación. O único símbolo capaz de aglutinar, arracimar (que non unir á xente) é o futbol e proba delo foi a apoteosis madrileña con ese desfile que emulaba a chegada dos heroes á Roma na antiguedade. A xente disfruta o triunfo dos seus guerreiros e identifica a victoria destes como se fora propia. A miña emotividade sigue intacta logo do mundial. Confeso que non sentín orgullo, nin euforia, nin me vín arrastrada pola marea sentimental nin un ápice.
A maioría da xente que fala conmigo comentame que lles da igual o tema do mundial pero que eles son felices vendo ó resto dos seus conxéneres eufóricos, orgullosos e satisfeitos. Sintoo, a mín siguenme parencendo patéticos eses comentarios televisivos, radiofónicos e de prensa que exaltan un patrioterismo populista e rancio.
Sentiríame iso sí, orgullosa de pertencer a un país que non se deixe asoballar e que saia a rúa a protestar pola recente reforma laboral que nos acaban de meter clavada con disimulo no mesmo momento no que España xogaba o seu primeiro partido do mundial.
Se os arxentinos aínda están celebrando os mundiais que gañaron no 78 e no 86, ¿cantos anos estaremos nos facendo o mesmo?.
