Libros e mulleres

Empezo o ano vendo El amante del amor, ou nunha traducción estricta sería El hombre que amaba a las mujeres (e trátase dun filme moi anterior ó best-seller de Stieg Larsson) do francés François Truffaut. Divertida historia dun coleccionista de conquistas amorosas que recomendo a todos. E remato hoxe as Memorias de Adriano, de M. Yourcenar, deixando un par de citas que me chamaron a atención.

“El catador de belleza termina por encontrarla en todas partes, filón de oro en las venas más innobles y goza, al tener en sus manos esas obras maestras fragmentarias, manchadas o rotas, un placer de entendido que colecciona a solas una alfarería que otros creen vulgar.” p. 24

“Mucho me costaría vivir en un mundo sin libros, pero la realidad no está en ellos, puesto que no cabe entera.” p. 31

“El verdadero lugar de nacimiento es aquel donde por primera vez nos miramos con una mirada inteligente; mis primeras patrias fueron los libros. Y, en menos grado, las escuelas.”p. 43
en Memorias de Adriano. Marguerite Yourcenar. Edhasa.

El gaucho insufrible

el-gaucho-insufrible.jpg
Despido o ano relendo e recomendando a Roberto Bolaño:

 

“Los escritores actuales no son ya, como bien hiciera notar Pere Gimferrer, señoritos dispuestos a fulminar la respetabilidad social ni mucho menos un hatajo de inadaptados sino gente salida de la clase media y del proletariado dispuesta a escalar el Everest de la respetabilidad, deseosa de respetabilidad. Son rubios y morenos hijos del pueblo de Madrid, son gente de clase media baja que espera terminar sus días en la clase media alta. No rechazan la respetabilidad. La buscan desesperadamente. Para llegar a ella tienen que traspirar mucho. Firmar libros, sonreír, viajar a lugares desconocidos, sonreír, hacer de payaso en los programas del corazón, sonreír mucho, sobre todo no morder la mano que les da de comer, asistir a ferias de libros y contestar de buen talante las preguntas más cretinas, sonreír en las peores situaciones, poner cara de inteligentes, controlar el crecimiento demográfico, dar siempre las gracias.

(…) ya nadie dice que ahora es preciso morir, pero existe, en cambio, el opinador profesional, el tertuliano, el académico, el regalón del partido, sea éste de derecha o de izquierda, existe el hábil plagiario, el trepa contumaz, el cobarde maquiavélico, figuras que en el sistema literario no desentonan de las figuras del pasado, que cumplen, a trancas y barrancas, a menudo con cierta elegancia, su rol, y que nosotros, los lectores o los espectadores o el público, el público, el público, como le decía al oído Margarita Xirgu a García Lorca, nos merecemos.

 

(…)En el folletón está la salvación del lector (y de paso, de la industria editorial). Quién nos lo iba a decir. Mucho presumir de Proust, mucho estudiar las páginas de Joyce que cuelgan de un alambre, y la respuesta estaba en el folletón. Ay, el folletón. Pero somos malos para la cama y probablemente volveremos a meter la pata. Todo lleva a pensar que esto no tiene salida.” p. 172-173, 177 en “Los mitos de Chtulhu” en El gaucho insufrible. Roberto Bolaño. Anagrama

Cine e poesía


Retrato de una obsesión


“La poesía es el corazón de la lengua y de la vida misma”

Bo Nadal e feliz 2010

Pasamos o Nadal e agora esperamos que pase o Ano Novo e os Reis. Como a libreira é unha nostálxica que aínda lle pide regalos á monarquía en vez de pedirlle que abdiquen xa, vou deixar un enlace a un artígo que fala do libro electrónico. A ver se os dignatarios de Oriente lle deixan o que desexa, eu coma sempre cantei aquilo de: “Cantámolos reises guedellas de cabra, cantámolos reises non nos deron nada…”
Para os que pasan pola páxina deixámoslle unha panxoliña de Fuxan os Ventos, para darlle ambiente festivo ó blog

Trenes y libros

A ironía e o absurdo: Leo Maslíah

Audio de Leo Maslíah donde fai unha parodia de poeta neurastenico. Tamén me gusta moito cambio de cabezas e el precio de la fama.

Desexo de ser punk e de ler

Logo dun ano de tan poucas lecturas estou agora disfrutando moito de libros escollidos a chou. Pero dentro dunha orde, claro. O criterio de elección nestes momentos é escoller autores que xa teño lido e que sei que me gustaron. A semana pasada, lin Deseo de ser punk, de Belén Gopegui, un libro que recomendo, e que trata o tema dunha adolescente que a través do fío conductor da música busca vai cuestionándose o mundo e buscando saidas existenciais. As referencias á música van no senso de atopar algo que te atravese, que te impacte, e non esos ripios de merda que escoitas nos supermercados e centros comerciais. Esa música que nos venden, igual que nos empaquetan e endosan o resto de cousas que se supón necesitamos para levar unha vida feliz. É un bo libro, ben escrito con puntos moi interesantes aínda que me decepcionou un pouco o final, supoño que esperaba un remate da história que me sorprendese e iso non sucedeu. Aínda así, recomendoo, sempre está ben ler algo que nos remova por dentro, como cando escoitas por exemplo a Jello Biafra, que estivo actuando hai uns días por Compostela e deu un concerto moi bo na Sala Capitol.

Outro libro que lín foi Tres, un pequeno poemario de Roberto Bolaño, que é un autor chileno moi importante que arrastra fans incondicionais como esta que suscribe. De Bolaño xa lera Putas asesinas, La pista de hielo, 2666 e La Universidad Desconocida.  A pesares de que me gusta máis o Bolaño narrativo que o poeta, tamén é este un poemario curioso e recomendable.

En galego estou lendo varios autores a un tempo; un dos que xa rematei foi o poemario de Manuel Rivas: A desaparición da neve, publicado en galego, castelán e euskera. Deixo este video que alguén subiu a youtube con poemas deste volume.

E xa seguirei contando, como van as lecturas e recomendando algo para Nadal, por se algún ten tempo para alimentar a alma na invernía.

Poesía en Coruña

Onte tivo lugar na Casa da Cultura Salvador de Madariaga, en A Coruña, un recital máis do ciclo Poetas di(n)versos. Os poetas invitados foron Luis García Montero e Luz Pozo Garza. Deixo un dos poemas que recitou García Montero.

Mujeres
Mañana de suburbio
y el autobús se acerca a la parada.

Hace frío en la calle, suavemente,
casi de despertar en primavera,
de ciudad que no ha entrado
todavía en calor.
Desde mi asiento veo a las mujeres,
con los ojos de sueño y la ropa sin brillo,
en busca de su horario de trabajo.

Suben y van dejando al descubierto,
en los cristales de la marquesina,
un anuncio de cuerpos escogidos
y de ropa interior.
Las muchachas nos miran a los ojos
desde el reino perfecto de su fotografía,
sin horarios, sin prisa,
obscenas como un sueño bronceado.

Yo me bajo en la próxima, murmuras.
Me conmueve el recuerdo
de tu piel blanca y triste
y la hermandad humilde de tu noche,
la mano que dejaste
olvidada en mi mano,
al venir de la ducha,
hace sólo un momento,
mientras yo me negaba a levantarme.

Que tengas un buen día,
que la suerte te busque
en tu casa pequeña y ordenada,
que la vida te trate dignamente.

Luis García Montero***

Aminatou Haidar = Dignidade

Estaba nun bar hai uns días e saiu na televisión a nova dunha trama de explotación de marroquís en Lugo. Uns paisanos da barra empezaron a comentar a noticia, bueno, máis que comentar, empezaron a soltar as típicas estupideces dos que nunca exercitaron o cerebro máis que para amontoar cartos para mercar bens inmobiliarios. Decían: que se fodan! a qué viñeron? pois se os explotan estalles ben, por parvos.

Noutro bar, ó día seguinte, con xente distinta sairon novas sobre Aminatou Haidar e as conversas foron do mesmo tipo: que se foda, pero esa muller é parva, non ve que lle dan a nacionalidade española? pois que morra hostias, pero xa lle vale facernos quedar de malos e neste compromiso. Por qué non pide perdón e volta a súa casa?

Qué noxo lle da a unha comprobar día a día que os cidadáns xa non son tal, que perderon (non sei en qué momento) a noción do que significan palabras como DIGNIDADE.

E deste xeito da igual que te pise os teus dereitos a administración, a policía, o goberno, o teu xefe. Cando non te plantexas a importancia que ten a dignidade, cando non és quén de identificala ou recoñecela nos xesto dos que temos ó lado, qué sentido ten estar por estar? Cómo podemos vivir tan mansamente?

Firma, (se che apetece) para solicitar a liberación inmediata de 8 presos de conciencia e a entrada no Sáhara Occidental de Aminatou Haidar, defensora dos dereitos humanos.

SUCESOS

Cuando del corazón surge un grito amarillo
grandes sargas se extienden sobre rostros amados.
Me dicen que ya es tarde y que el pastor de sombras
es ahora obediente a manos invisibles.

En nosotros ha entrado una serpiente ciega.
Ya nadie ama ni sonríe.

Un huracán de signos avanza inútilmente.
Las últimas mentiras se disfrazan de invierno.

Alguien entra descalzo a la fosa de los números,
alguien está anudando las cuerdas del olvido.

Los hay que cantan lívidos al borde del suicidio
y los más silenciosos copulan sin esperanza.

Un paso más allá todo es inexistencia;
todo se explica en el no ser.

Ya veo
la turba incandescente. Van a venir muy pronto
los reptiles del llanto.

Alguien está gritando cercado por la púrpura.
Alguien abre despacio la mirada sabiendo
que en su córnea se esconden las cifras terminales
y que su pensamiento
no es más que una costumbre que precede a la muerte.

En la calcinación, un perro sangra
rodeado de ausentes. Bajo miradas frías
el perro se convierte en azul para siempre.

Cunden fétidas rosas; sus pétalos cansados
descienden a mis manos. Silenciosas, se acercan
las madres que no olvidan.

Frutos enloquecidos
se unen a los restos desprendidos del fósforo
y a las últimas sílabas, a las incomprensibles

En la hora imposible despertará el durmiente;
como un cuchillo negro te mirarán sus ojos.
Vas a quedarte solo. Tu cuerpo tendrá frío
desnudo para siempre, desnudo hasta los huesos.

Acepta tu extravío, entrégate a la luz:
la luz es el comienzo de la causa invisible.

**** ANTONIO GAMONEDA (de ‘Extravío en la luz’)

Dámaso Alonso

Acabo de ver a rica, interesante e histórica entrevista a Dámaso Alonso, no programa A fondo. Nela o poeta fala dos seus compañeiros de xeración, dos seus mestres, confesa que se sinte galego, fala da súa obra e da Academia da lingua, da guerra, das súas viaxes, etc. Unha xoia á tua disposición en aquí.

INSOMNIO

Madrid es una ciudad de más de un millón de cadáveres (según las últimas estadísticas).
A veces en la noche yo me revuelvo y me incorporo en este nicho en el que hace 45 años que me pudro,
y paso largas horas oyendo gemir al huracán, o ladrar los perros, o fluir blandamente la luz de la luna.
Y paso largas horas gimiendo como el huracán, ladrando como un perro enfurecido, fluyendo como la leche de la ubre caliente de una gran vaca amarilla.
Y paso largas horas preguntándole a Dios, preguntándole por qué se pudre lentamente mi alma,
por qué se pudren más de un millón de cadáveres en esta ciudad de Madrid,
por qué mil millones de cadáveres se pudren lentamente en el mundo.
Dime, ¿qué huerto quieres abonar con nuestra podredumbre?
¿Temes que se te sequen los grandes rosales del día, las tristes azucenas letales de tus noches?

Crónica dun domingo con granizada

Domingo pola mañán. Xusto cando decidín darlle unha volta á cadela pola Torre cae unha granizada fera, así que volvín a casa, a chusmear blogs e o feisbuk e a porme ó día cos correos intentando esquecer que á tarde toca o castigo dun traballo de merda. Escoito mentras música adecuada ó clima:

Estou lendo Mis almuerxos con gente inquietante de Montalbán; adminístrome  un capítulo antes de dormir, porque o bo saboréase a grolos curtos. O entrevistado é o que menos me interesa, disfruto moito co xeito de escribir de Montalbán e teño moitos outros títulos, desa colección que sacara Público, esperandome. Algúns xa os tiña lido, pero nunca está demáis voltar disfrutar relendo algo bo co toque malicioso do mestre.

E facendo un aparte, como de todos é sabido que a libreira perde as bragas en canto se menciona o tema Sabina, deixolle aquí unha crítica sobre o seu último concerto. A pobriña tivo que perderse este, pero xa levas nas costas o recordo de moitos outros.

A min, serán cousas do tempo, xa non me apetece ir a concertos de Sabina. Sí me gustaría poder ir á concerto de Jello Biafra en Santiagoo 12 de decembro, pero case dou por perdida esa posibilidade porque ese día traballo fixo e non hai posibilidades de facer cambios. É o que ten traballar tódolos fins de semana, unha pérdese as manifestacións, as ceas dos sábados, as orxías, os concertos, as misas, as resacas…

E como recomendacións para picotear na blogsfera deixo estas picadiñas:

“El fenómeno Yoani Sánchez”, por Salim Lamrani

Televisión… Manipulación?

Gasto público, beneficio privado