Hoxe falando cun amigo sobre Luís Sepúlveda, lembreime de cando escoitaba, de nena, a outro do mesmo apelido: Jorge Sepulveda. Xa daquela me parecía moi relaxante a súa voz. Así que seguimos musiqueando que é xerundio.
Por certo, alguén foi onte á conferencia de Luís Sepúlved na Coruña?
Bo verán a todos!
Aquí non lle temos adicamos espazo ás reflexións sobre a ministra da igualdade, pero sei que a Ana lle gusta ler as miñas recomendacións para non sucumbir ó agobio de ser punto de venta. (É tan complicado ser puto de venta hoxe en día!).
Así que deixamos enlace ás críticas de pereyra, que non é que se teña especializado en criticar ministras, é que non pode evitar ser lóxico e darlle voltas a estes asuntos de igualdade tan sui generis.
E falando de Sui Generis, unha vella canción. Quizás porqué…
Xa lin a Poesía completa de Vázquez Montalbán e deixovos uns versos que reflexan o desencanto convivindo aínda co deseo, coa utopía. Recoméndovos ós que gustedes da poesía que vos fagades con este libro. Eu so tiñá lido poemas soltos, e quedei atrapada enseguida pola súa poética.
NEOHUMANISMO
Insuficientemente dotados
para cosmonautas
elegimos el duro
tobogán de las humanidades
saber el mal de cada siglo, a veces
emborracharnos en honor de Amenofis,
y otras del desangelado
Diógenes,
(…)
es cierto
los humanistas a la vieja usanza quedaremos
un tanto al margen del humanismo
de la automoción y las sopas preparadas
¿pero quiénes
salvarán las industrias del etil y de las gorras
militares, si en el perfecto mundo del futuro
exdetodo y filonada, no reivindicaramos
el White Horse a voz en grito
y sacáramos
nuestra amarilla lengua al paso de los cosmonautas?
p.96-97 Memoria y Deseo. Ed. Península.2008.
E de propina unhas frases que lembrei doutra obra do mesmo autor.
- ¿A usted qué le parece? ¿Son infelices o saben que han de parecer infelices?
Carvalho se quedó desconcertado ante la reflexión del monstruo, en aquel rellano de una escalera que les devolvía el correlato de la vida.
-Saben que han de parecer infelices para hacerse perdonar su fracaso. Es muy interesante.
Aquel autodidacta era una mezcla de asistente social y de hijo de la gran puta.
La Rosa de Alejandría. Manuel Vázquez Montalbán, p.51, Ed. Planeta. 1986
***
Proximamente….. en Santiago de Compostela, un ano máis Bersuit Vergarabat
O día 3 de xullo, porque o tempo non para….
E tamén unha tonada para acompañar ese anuncio das 65 horas semanais, quén diría que estamos no século XXI!
Éche o que hai, como nada podo facer…
Estrenamos mes de xuño cunha homenaxe ó mes de mayo do 68 na escrita de Cortazar:
Noticias del mes de mayo
Ahora estas noticias
Este collage de recuerdos.
Igual que lo que cuentan
Son obra anónima. La lucha
de un puñado de pájaros contra la Gran Costumbre.
Manos livianas las trazaron
Con la tiza que inventa la poesía en la calle,
Con el color que asalta los grises anfiteatros.
Aquí prosigue la tarea
De escribir en los muros de la Tierra:
EL SUEÑO ES REALIDAD. EXAGERAR ES YA UN COMIENZO DE INVENCIÓN
(Inscripción en la Facultad de Letras de París, mayo de 1968)
Como esto durará tan sólo un día,
Como esto durará tan sólo un tiempo o dos,
Como esto o lo demás se acaba, le guste o no al Estado
o al individuo (ese pequeño Estado) esto se acaba porque
ya está naciendo el tiempo abierto el tiempo esponja
A beleza será convulsiva ou non será. André Breton. Nadja
Xa rematei de ler o libro de Xosé Luís Mosquera Camba que se presentou en Carral hai unha semana. Gustoume moito. Tanto o poemario como a portada (que algúns lembrarán tela visto online noutros lares) reflexan unha creatividade individualista lonxe dos sendeiros da manada institucionalizada (hoxe erguinme así de borde).
Polo tanto o que me gusta desta obra é que sexa diferente, que a história me remita a outras lecturas e por suposto non é menos aliciente o feito de que unha pense, tamén, que Nadja existe. Por outra banda, gustame mergullarme nunha linguaxe poetica moi fresca e sinxela que fuxe do mero esteticismo (non vos acontece, as veces, que todo o que ledes contén as verbas: imantado, espello, arxila, baleiro, fendas? ).
Alonxándome destas últimas divagacións blogueiras, recoñezo que me custa moito facer unha crítica (por iso non as fago), pero para que vos fagades unha idea direi que Nadja c’est moi é un poemario moi fondo, sentido, emotivo e libre; quer dicir, nada encorsetado.
Por último, para os que se pregunten quen carallo é a tal Nadja, e sexan tan vagos de nin sequera molestarse en ir á Wikipedia, aqui deixo o enlace a André Bretón.
E como tamén me gustou moito o poema que o autor publicou no poemario de Carral Poemas II, vouno pegar aquí, neste blog periférico.
…dun mesmo,
Arrabaldo e nunca centro.
A circunvalación herexe do sangue
E, por suposto, finalmente, o lume.
A música de vento truculenta,
Vella,
Dos Thunderclap e a súa Wilhelmina
Como irrisorio bálsamo
Para tan brutal ferida.
Arden, na noite, todos os motores de explosión
E, ó mencer, o aire cheira a inferno
E os poetas afánanse en citar a Dante.
Os versos conforman un vulgar tratado de urbanismo.
Mozos con rasgos inequivocamente magrebís
Pasan altivos despois de dar por rematada a súa particular versión
Da revolución
Posmoderna.
Xa nada é centro. Todo banlieue
Dun mesmo.
Un coche con queimaduras de, polo menos, terceiro grao xeme no medio da rúa
E soan xa cerca as sirenas
Ou, quen sabe?, Wilhelmina
Está sendo novamente acribillada
Polo brazo ríxido dun tocadiscos
Nunha mansarda carcomida pola traza e a humidade.
***Xosé Luís Mosquera Camba
Gañador do X Certame de Poesía
“Concello de Carral”
Imos darlle vidiña ó blog que o temos abandonado. Malo é cando unha empeza a pedir disculpas polo abandono da bitácora. Imos sincerarnos, que para iso son os blogs. A libreira está que se sube polas paredes facendo o que fan os que venden periódicos, que é maldecir todo o puto día ás distribuidoras que abusan dos quioskeiros enchendolles os locais de lixo e facturándolles cifras astronómicas por cousas que nunca pediron.
Pero como aquí non estamos para loitar contra o sistema corramos un “estúpido” velo e pasemos a falar de libros e viños.
Onte estiven na libraría Sisargas, (unha desas empresas que fomentan o separatismo, algo debe estar a facer mal a nosa libreira se non sae nunha lista neghra da Falange) en Coruña porque o noso amigo Oscar Losada, presentaba o libro As pedras do destino, na colección catavento da editorial Tambre.
Houbo un animado debate trala presentación e sen que sirva de precedente merquei o libro. Tamén tomamos uns viños e vin que a libraría en cuestión está moi ben surtida.
Á noitiña empecei a ler a historia que trata das vidas de dous adolescentes aló polo ano 88. Un rapaz vive nun barrio católico de Derry e o outro en Palestina. Dende logo non é un libro politicamente correcto. Literatura xuvenil que tamén vale para adultos. Eu merquei un exemplar para regalarllelo ó meu sobriño.
Ficha técnica
Código comercial:74431
Título: Pedras do destino, As
Autor/a: LOSADA, Óscar
Colección: Catavento
Nº Colección: 23
ISBN: 9788492404087 Formato: 130 x 220
N.º de páxinas: 128 Encadernación: Rústica plastificadaSinopsis:
Estamos no ano 1988. Comeza a primeira Intifada en Palestina, mentres en Irlanda do Norte continúa un inmobilismo político que só alenta o extremismo. Malia estar a moitos quilómetros de distancia, un adolescente palestino e outro irlandés levan vidas paralelas. Os dous, un en Nablús e outro en Derry, implícanse no activismo político e apoian con accións a causa do seu pobo. Os dous, asemade, empezan a descubrir o amor.
E supoño que esta música vaille ó pelo.
Aquí podedes ver o mural que sae na portada do libro, e aquí outras fotos de murais.
EU EN TI
Eu xa te busquéi
cando o mundo era unha pedra intaita.
Cando as cousas buscaban os seus nomes,
eu xa te buscaba.
Eu xa te procuréi
no comenzo dos mares e das chairas.
Cando Dios procuraba compañia,
eu xa te procuraba.
Eu xa te chaméi
cando soio a voz do vento soaba.
Cando o silenzo chamaba polas verbas,
eu xa te chamaba.
Eu xa te namoréi
cando o amor era unha folla branca.
Cando a lúa namoraba as outras cumes,
eu xa te namoraba.
Sempre,
dende a neve dos tempos,
eu, na túa ialma.
Celso Emilio F.***
Hai xente que sae da casa e aínda se persigna, hai quen vai tarareando melodías, hai quen silba. Hai quen pensa na lista da compra sentado no bus, ou na última conversa que tivo polo móbil. Eu cando me aburro ou quero aillarme trato de lembrar versos.
No asento do bus, tentando evitar esas pantallas que nos impoñen e nas que sempre sae o mesmo video (unha tipa cun paraguas meneando o cu e berrando en inglés “ahhh, ahhh, ohhh, ohhh,ahhh,ahhhh”) vou repasando os poemas que aprendín de nena naquel meu primer libro de galego de edicións do rueiro “Textos pra o ensino do galego“. Lembro que aqueles libros vermellos estaban sempre pechados no mueble da aula, ate o día da semana que o profesor dicía: “Hoy vamos a hablar todos en gallego y a estudiar por estos libros”.
Cando lle contei a miña nai que na escola tiñamos un libro con cancións en galego foino encargar á librería. Logo era habitual vela a ela copiando as letras das cancións populares que viñan no meu libro. Así descubrimos xuntas a literatura galega, so que ela quedouse cos poemas que xa escoitara musicados como María soliña ou o carro de Manuel María, e eu namoreime doutros, coma Xogo ruín, de Pimentel, Irmaus e Monólogo do vello traballador.
Estas cousas viñeronme á mente ó ver por tantos blogues o poema Deitado frente ó mar. Meu pai facíanos cantar en cada acontecemento familiar o himno galego. Non sabelo era motivo de vergoña. Non había voda, bautizo, manifestación ou acto de calqueira tipo non que meu pai non rematara entoando o himno e forzándonos coa mirada para que nós, seus fillos, o cantáramos ben alto tamén.
Nembargantes hoxe, en calqueira acto que se empeza a cantar o himno confeso que me perdo e non sinto a máis mínima emoción o entoalo. Pola contra, Deitado frente o mar ou o Monólogo do vello traballador xurden con máis forza que mil pinos da miña gorxa. Será que os sinto máis sinceros. O mesmo me sucede co combativos versos de salón de Ramón Cabanillas. Síntoo moito, pero a mín a noite da Frouxeira non me emociona o máis mínimo. Tanto me ten que me pisen uns reis casteláns que uns noxentos nobres galegos. En realidade, resultame incomprensible que se teña como heroe galego a unha figura tan triste coma Pardo de Cela. Pero voltando ó tema, cal era o tema?
Acabo de enterarme que estivo onte Javier Krahe en Carballo. As datas dos próximos concertos son:
3 de xuño - Café Latino (Orense)
4 e 5 de xuño- Dado Dadá (Santiago de Compostela)
6 de xuño- Bar Aturuxo (Bueu)
7 de xuño- Clavicémbalo (Lugo)
Ana, vai pillando as entradas!
No todo va a ser follar- Krahe
