Nove, de María Lado. Por certo, alguén non se baixou aínda  Berlín? Como foi o primer libro que me chamou a atención ó chegar á libraría, collíno e xa non o soltei.

Logo, fíxoseme a boca auga con cantáteis, cantos e fragmentos e apostasía (este último hai tempo que lle teño botado o ollo) de POSITIVAS .

Atacoume un desexo consumista con estes dous libros de Alexandre Nerium e María do Cebreiro, pero mantívenme firme e resistín feramente.

E cando xa estaba eu satisfeita de  terlle vencido ó vicio consumista, crucei os meus ollos con estoutro libro, e tamén o merquei:

E logo marchamos de paseo ás hortas de Belvís, pero esa xa é outra história.

1 .- O cheque non representa diñeiro, senón un medio de pago dos libros e material incluido na convocatoria en calquera das librarías adheridas ao programa de gratuidade de libros de texto da Consellaría de Educación e Ordenación Universitaria.

2.- Vostede pode escoller a libraría onde quere facer a adquisición dos libros de texto, facilmente identificable polos seguintes adhesivos colocados en lugar visible.

(No Trasno Viaxeiro temos esta pegatina dende hai un mes. Podes ter máis información en Educadhoc, o programa de gratuidade dos libros de texto.

3.- O cheque cubrirá o importe co límite do máximo que figura no mesmo. O establecemento non poderá devolverlle diñeiro en ningún caso, nen completar a cuantía do cheque con material que non estea incluido na convocatoria. No caso de que o importe máximo non fose suficiente para incluir todos os libros de texto relacionados no anexo, a libraría indicará cun “x” o libro ou libros que non se incluirán na factura e que deberán ser aboados por vostede, sendo estes, polo tanto da súa propiedade.

4.- Xunto con este cheque deberá presentar na libraría as tres copias do anexo I que lle foron facilitadas no centro onde realizou a matrícula. A libraría asinaralle e devolveralle unha delas, que deberá gardar como comprobante da súa solicitude.

5.- Pode vostede entregar o lote de libros na libraría ou decidir que sexa a libraría a que os entregue no centro educativo.

Podes reservar os libros para o próximo curso escolar, ben pasando pola libraría, ben chamandome por teléfono, ou ben por email.

Que non te lembras de cómo chegar ó trasno viaxeiro?

Pois ti imaxinate que vas Cacheiras abaixo, pasas a case recén estrenada oficina de correos á tua dereita (sí, pola costa abaixo esa pola que vas sempre a lume de carozo) e enseguida has ver o trasno na fachada do edificio.

A verdade é que dende que uns malpocados lle pintaron bigote ó trasno, este ten certo aire de ex-presidente.

Resumindo, que se queres podes traer a esta libraría o teu cheque libro.

Orejas de mariposa….. e menudos pelos, non?

Estes de Kalandraka sempre tan imaxinativos…

Máis que osos, estes teñen cara de topos, non?

Este macario éche un dromedario moi peculiar….

Pero para rariñas, temos aquí a Mari Luz avestruz

XV Festival de aeromodelismo
Será mañán, 13 de xullo dende as 10:00 h ate as 20:00 h
Terá lugar na pista de aeromodelismo situada no lugar da Torre. Aquí, en Cacheiras.

Foto: forlani

Admitoo. Este post so é unha excusa para pór unha canción de Silvio Rodríguez. En realidade tanto me ten que declaren a esta ou a aquela cidade patrimonio da humanidade. Pero ó ler o de Camagüey lembreime doutras tardes de verán escoitando esta canción.

No correo da Unesco tedes a información sobre Camagüey e os outros lugares elexidos.

Resulta que lín que un academico da RAG se picou e andivo a soltar metralla. E claro, xa vin opinións do asunto aquí e alí. Cando o lín viume á cabeza aquilo de “a mín plin que son de lalín”.   O seguinte que pensei foi a quén lle importa este tema? So a catro escritores (comentario sin ningún tipo de segunda intencion). Porque, quén coñece á RAG, ou sabe o qué fai ou qué pinta nas nosas vidas de asalariados mal pagados e puteados?

Aquí o único que nos soa é o que lemos en cada papel de cada acto cultural que se convoca ata na esquina máis remota do país. E eses papeis sempre van co logotipo das mesmas catro fundacións que todos coñecemos. E a quén lle importa que xa non poda haber un acto que non teña lugar na sede do concello, da deputación ou dunha fundación? A quén lle importa que a maioría das subvencións públicas rematen apoiando proxectos liderados por esas empresas, perdón, fundacions sen ánimo de lucro, qué so teñen por finalidade pagar menos impostos e lavarnos a cabeza?

Non, aquí a cultura, so é cultura se ven apoiada polos cartos. E cada día quedan menos recunchos que poda un identificar como autónomos. E logo veñenche co conto de que está ben que nos devolvan estas empresas, en plan labor social, parte dos beneficios. E aquí reiríame se a cousa me fixese gracia. Como non ma fai, simplemente seguirei divagando como unha resentida social.

Pero quedadevos co rolliño cultural institucional e fundacional, porque a cultura galega non lle interesa a ninguén. Por qué? Porque detrás dela sigue estando a SGAE, as caixas de aforro, as grandes empresas e o estado. Porque cando a xente me comenta que isto é unha anarquía, no senso de incoherencía, desconcerto e barullo, eu só podo pensar en que ogallá fose unha anarquía no senso de carecer dun poder público. Aquí cada vez hai máis cabezas a mandar no que debería ser libre.

A cultura non conecta coa xente, pero:  quén se alonxa de quen? Cóntenllo ó común, hanlles preguntar: Franco qué?, namentras voltan á conversa sobre a qué concerto, patrocinado polas grandes entidades, ir este verán.

E porque me gusta, e porque é libre, podedes escoitar se vos peta a free software song

NARCÍS

(…)

Estoy con ellos y les quiero. Son mi generación, a pesar de que no hayan leído nada y sólo les interesa el placer asequible. Son ignorantes, pero su ignorancia me pertenece de una manera muy entrañable. Y siempre surgen cosas que nos hermanan. Todos hemos visto películas de María Montez y nos acordamos de ellas. Y hablamos de ellas a cada momento. Todos hemos coleccionado los mismos cromos. Es el gusto por lo pop. El puto tiempo. Te lo pasan a diario por las narices. Los chiquillos de ahora ya no hablan de Yvonne de Carlo ni de la Montez. Y esto me hace daño.

(…)

EDUARD

Muy bello. Pero como recuerdo.

(…)

Pero, ¿qué tendrá que ver todo ello con la cultura o , por lo menos, con el testimonio?

—-

Volvía a quedar bien sentado: partir del sadismo de nuestra infancia no podía ser, como tantas veces lo había sido, una simple autocomplacencia en las cosas que antaño nos habían gustado o entretenido ( pág. 78-79)

El sadismo de nuestra infancia de terenci Moix.  Ed. kairós 1974

Este é un título que atopei de casualidade hai uns meses e que disfrutei bastante lendo. Pese a que trata da infancia de nenos dos anos cuarenta e a cultura pop, sigue tendo interés. Un libro para todos aqueles que cada vez que beben unhas cervexas de máis rematan falando daquela chea de minicousas que lembran da infancia e rematan nostálxicos perdidos babeando ó lembrar aquel bocata de nocilla que merendaban mirando La abeja maya.

Xa sei que nas adaptacións hai que deixar cousas atrás, pero boto en falta esta parte do diálogo na cadea.

EL PRESO: No cuenta usted los obreros que caen…
MAX: Los obreros se reproducen populosamente, de un modo comparable a las moscas. En cambio, los patronos, como los elefantes, como todas las bestias poderosas y prehistóricas,
procrean lentamente. Saulo, hay que difundir por el mundo la religión nueva.
EL PRESO: Mi nombre es Mateo.
MAX: Yo te bautizo Saulo. Soy poeta y tengo el derecho al alfabeto. Escucha para cuando seas libre, Saulo. Una buena cacería puede encarecer la piel de patrono catalán por encima del marfil de Calcuta.
EL PRESO: En ello laboramos.
MAX: Y en último consuelo, aun cabe pensar que exterminando al proletario también se extermina al patrón.
EL PRESO: Acabando con la ciudad, acabaremos con el judaísmo barcelonés.
MAX: No me opongo. Barcelona semita sea destruida, como Cartago y Jerusalén. ¡Alea jacta
est! Dame la mano.
EL PRESO: Estoy esposado.
MAX: ¿Eres joven? No puedo verte.
EL PRESO: Soy joven. Treinta años.

Pasoume xa algo curioso que me mosqueou un tanto. Estou acostumada a que acaben saindo fotos feitas por min noutras paxinas sen citar, enlazar, nin caralladas polo estilo. Pero alucinei cando duas amigas me dixeron, entra no meu myspaces. E hala, entro e as dúas tiñan o seu myspace con albumes cheos de fotos sacadas da miña galería. Fotos miñas, da miña parella, de riosik… E claro, cando os amigos fan algo así, sin darlle a menor importancia á autoría, qué non farán os descoñecidos?

Fotos riosik

En fin, lembrade todos, que o feito de compartir non significa que as cousas non teñan un autor. E cando alguén expon algo e te gusta o mínimo é deixarlle un enlace ó fulano e citar o autor (aínda que as fotos sexan sacadas de flickr e sexan copyleft).