Archive for the Category Blogsfera e Internet
Estrenar xuño a golpe de maio
Estrenamos mes de xuño cunha homenaxe ó mes de mayo do 68 na escrita de Cortazar:
Noticias del mes de mayo
Ahora estas noticias
Este collage de recuerdos.
Igual que lo que cuentan
Son obra anónima. La lucha
de un puñado de pájaros contra la Gran Costumbre.
Manos livianas las trazaron
Con la tiza que inventa la poesía en la calle,
Con el color que asalta los grises anfiteatros.
Aquí prosigue la tarea
De escribir en los muros de la Tierra:
EL SUEÑO ES REALIDAD. EXAGERAR ES YA UN COMIENZO DE INVENCIÓN
(Inscripción en la Facultad de Letras de París, mayo de 1968)
Como esto durará tan sólo un día,
Como esto durará tan sólo un tiempo o dos,
Como esto o lo demás se acaba, le guste o no al Estado
o al individuo (ese pequeño Estado) esto se acaba porque
ya está naciendo el tiempo abierto el tiempo esponja
Nadja, c’est moi
A beleza será convulsiva ou non será. André Breton. Nadja
Xa rematei de ler o libro de Xosé Luís Mosquera Camba que se presentou en Carral hai unha semana. Gustoume moito. Tanto o poemario como a portada (que algúns lembrarán tela visto online noutros lares) reflexan unha creatividade individualista lonxe dos sendeiros da manada institucionalizada (hoxe erguinme así de borde).
Polo tanto o que me gusta desta obra é que sexa diferente, que a história me remita a outras lecturas e por suposto non é menos aliciente o feito de que unha pense, tamén, que Nadja existe. Por outra banda, gustame mergullarme nunha linguaxe poetica moi fresca e sinxela que fuxe do mero esteticismo (non vos acontece, as veces, que todo o que ledes contén as verbas: imantado, espello, arxila, baleiro, fendas? ).
Alonxándome destas últimas divagacións blogueiras, recoñezo que me custa moito facer unha crítica (por iso non as fago), pero para que vos fagades unha idea direi que Nadja c’est moi é un poemario moi fondo, sentido, emotivo e libre; quer dicir, nada encorsetado.
Por último, para os que se pregunten quen carallo é a tal Nadja, e sexan tan vagos de nin sequera molestarse en ir á Wikipedia, aqui deixo o enlace a André Bretón.
E como tamén me gustou moito o poema que o autor publicou no poemario de Carral Poemas II, vouno pegar aquí, neste blog periférico.
…dun mesmo,
Arrabaldo e nunca centro.
A circunvalación herexe do sangue
E, por suposto, finalmente, o lume.
A música de vento truculenta,
Vella,
Dos Thunderclap e a súa Wilhelmina
Como irrisorio bálsamo
Para tan brutal ferida.
Arden, na noite, todos os motores de explosión
E, ó mencer, o aire cheira a inferno
E os poetas afánanse en citar a Dante.
Os versos conforman un vulgar tratado de urbanismo.
Mozos con rasgos inequivocamente magrebís
Pasan altivos despois de dar por rematada a súa particular versión
Da revolución
Posmoderna.
Xa nada é centro. Todo banlieue
Dun mesmo.
Un coche con queimaduras de, polo menos, terceiro grao xeme no medio da rúa
E soan xa cerca as sirenas
Ou, quen sabe?, Wilhelmina
Está sendo novamente acribillada
Polo brazo ríxido dun tocadiscos
Nunha mansarda carcomida pola traza e a humidade.
***Xosé Luís Mosquera Camba
Gañador do X Certame de Poesía
“Concello de Carral”
As pedras do destino
Imos darlle vidiña ó blog que o temos abandonado. Malo é cando unha empeza a pedir disculpas polo abandono da bitácora. Imos sincerarnos, que para iso son os blogs. A libreira está que se sube polas paredes facendo o que fan os que venden periódicos, que é maldecir todo o puto día ás distribuidoras que abusan dos quioskeiros enchendolles os locais de lixo e facturándolles cifras astronómicas por cousas que nunca pediron.
Pero como aquí non estamos para loitar contra o sistema corramos un “estúpido” velo e pasemos a falar de libros e viños.
Onte estiven na libraría Sisargas, (unha desas empresas que fomentan o separatismo, algo debe estar a facer mal a nosa libreira se non sae nunha lista neghra da Falange) en Coruña porque o noso amigo Oscar Losada, presentaba o libro As pedras do destino, na colección catavento da editorial Tambre.
Houbo un animado debate trala presentación e sen que sirva de precedente merquei o libro. Tamén tomamos uns viños e vin que a libraría en cuestión está moi ben surtida.
Á noitiña empecei a ler a historia que trata das vidas de dous adolescentes aló polo ano 88. Un rapaz vive nun barrio católico de Derry e o outro en Palestina. Dende logo non é un libro politicamente correcto. Literatura xuvenil que tamén vale para adultos. Eu merquei un exemplar para regalarllelo ó meu sobriño.
Ficha técnica
Código comercial:74431
Título: Pedras do destino, As
Autor/a: LOSADA, Óscar
Colección: Catavento
Nº Colección: 23
ISBN: 9788492404087 Formato: 130 x 220
N.º de páxinas: 128 Encadernación: Rústica plastificadaSinopsis:
Estamos no ano 1988. Comeza a primeira Intifada en Palestina, mentres en Irlanda do Norte continúa un inmobilismo político que só alenta o extremismo. Malia estar a moitos quilómetros de distancia, un adolescente palestino e outro irlandés levan vidas paralelas. Os dous, un en Nablús e outro en Derry, implícanse no activismo político e apoian con accións a causa do seu pobo. Os dous, asemade, empezan a descubrir o amor.
E supoño que esta música vaille ó pelo.
Aquí podedes ver o mural que sae na portada do libro, e aquí outras fotos de murais.
Divagacións de no bus urbano
EU EN TI
Eu xa te busquéi
cando o mundo era unha pedra intaita.
Cando as cousas buscaban os seus nomes,
eu xa te buscaba.
Eu xa te procuréi
no comenzo dos mares e das chairas.
Cando Dios procuraba compañia,
eu xa te procuraba.
Eu xa te chaméi
cando soio a voz do vento soaba.
Cando o silenzo chamaba polas verbas,
eu xa te chamaba.
Eu xa te namoréi
cando o amor era unha folla branca.
Cando a lúa namoraba as outras cumes,
eu xa te namoraba.
Sempre,
dende a neve dos tempos,
eu, na túa ialma.
Celso Emilio F.***
Hai xente que sae da casa e aínda se persigna, hai quen vai tarareando melodías, hai quen silba. Hai quen pensa na lista da compra sentado no bus, ou na última conversa que tivo polo móbil. Eu cando me aburro ou quero aillarme trato de lembrar versos.
No asento do bus, tentando evitar esas pantallas que nos impoñen e nas que sempre sae o mesmo video (unha tipa cun paraguas meneando o cu e berrando en inglés “ahhh, ahhh, ohhh, ohhh,ahhh,ahhhh”) vou repasando os poemas que aprendín de nena naquel meu primer libro de galego de edicións do rueiro “Textos pra o ensino do galego“. Lembro que aqueles libros vermellos estaban sempre pechados no mueble da aula, ate o día da semana que o profesor dicía: “Hoy vamos a hablar todos en gallego y a estudiar por estos libros”.
Cando lle contei a miña nai que na escola tiñamos un libro con cancións en galego foino encargar á librería. Logo era habitual vela a ela copiando as letras das cancións populares que viñan no meu libro. Así descubrimos xuntas a literatura galega, so que ela quedouse cos poemas que xa escoitara musicados como María soliña ou o carro de Manuel María, e eu namoreime doutros, coma Xogo ruín, de Pimentel, Irmaus e Monólogo do vello traballador.
Estas cousas viñeronme á mente ó ver por tantos blogues o poema Deitado frente ó mar. Meu pai facíanos cantar en cada acontecemento familiar o himno galego. Non sabelo era motivo de vergoña. Non había voda, bautizo, manifestación ou acto de calqueira tipo non que meu pai non rematara entoando o himno e forzándonos coa mirada para que nós, seus fillos, o cantáramos ben alto tamén.
Nembargantes hoxe, en calqueira acto que se empeza a cantar o himno confeso que me perdo e non sinto a máis mínima emoción o entoalo. Pola contra, Deitado frente o mar ou o Monólogo do vello traballador xurden con máis forza que mil pinos da miña gorxa. Será que os sinto máis sinceros. O mesmo me sucede co combativos versos de salón de Ramón Cabanillas. Síntoo moito, pero a mín a noite da Frouxeira non me emociona o máis mínimo. Tanto me ten que me pisen uns reis casteláns que uns noxentos nobres galegos. En realidade, resultame incomprensible que se teña como heroe galego a unha figura tan triste coma Pardo de Cela. Pero voltando ó tema, cal era o tema?
Unha libraría de Paris
Hai uns días vagabudeando por flickr, atopeime con unhas fotos da libraría parisina Shakespeare and Company e qué diríades que me viu á mente?
O barrio Latino? Shakespeare? Paris? O olor dos libros? O Ulises de Joyce?
Non, o que lembrei foron escenas daquela vella serie de televisión Os inmortais (Highlander), co atractivo protagonista MacLeod interpretado polo actor Adrian Paul, e a música de Queen. E así de divagación en divagación lembreime daquela fermosa barcaza atracada no Sena, na que o protagonista vivía. E tamén lembrei as veces que saíra esa libraría na serie.
O que non sabía era a história que hai detrás dela, como por exemplo que nos anos 50 moitos escritores como por exemplo Allen Ginsberg, Gregory Corso e William Burroughs se aloxaban alí.
En fín, outro lugar máis para a lista de lugares que visitar.
Máis informacíón en Shakespeare & Co.: Un lugar para soñar
Chegou unha postal á libraría
Chamame Ana e empeza a falarme dun artigo que leu en El País dunha tipa que fai esculturas con lápices, e como ela anda moi apurada dígolle que eu porei un enlace ó asunto ese.
Pero o gracioso é cando me di que chegou unha postal para ela. Incrible, empezamos a discutir por teléfono de quen era a postal que mandou Igor. En fin, qué tolas!. Quen me coñeza saberá que discutín por costume e por principios, porque me sae de adentro, como dicía o poeta. Pero como sei que a libreira é gran colecionista e eu ando dende hai meses na fase de desapego estóico, díxenlle que podía quedar coa postal e as pegatinas. Estou segura que a vai plastificar ou enmarcar ou algo polo estilo. Pero iso sí, aviso para navegantes, o que me queira enviar algo que poña o meu nome, que logo a libreira ilusiónase e non hai deus que a faga soltar nada.
Aquí deixo a postal e o poema de Igor. E menos mal que existe internet, que si é polo envío tradicional o que tiña que esperar….
A minha língua quero na tua boca
e nos teus lábios nos teus peitos
E no país inteiro do teu sexo
falar com o idioma que nos pertence
Procurar a humidade com a língua que nos une
para dar-lhe nome ao teu corpo
e repetir em cada rio em cada bosque
em cada outeiro da tua geografia
a promessa de quem ama sem palavras
Com o silêncio das estrelas, tam longínquo e singelo
Libros e videos
Antes de que Ana meta algún post de tipo místico e exaltado sobre a lectura e como ésta te vai redimir, aproveito para aconsellarte o post esta semana en Vivir del cuento.
E para que non se diga que temos isto abandonado imos por un video da libreira tola e o meu neno favorito.
Brillante Weblog 2008
Pois para seguir co tema do premio Brillante Weblog 2008 que me concedeu Felix de Im-Pulso, imos pór a miña lista dos sete premiados:
Apostillas literarias porque sempre ten novas moi interesantes sobre literatura.
A cova do raposo porque escribe bos poemas e ademáis lle gusta Rosendo e Cortazar.
Leoeosseus por eses relatos antropolóxicos, por exercer de pai exemplar e por visitar aínda máis blogs ca mín.
Persistencia del tiempo porque escribe uns poemas moi sentidos.
Milodón City cha cha cha porque escribe uns relatos caralludos, fondos e sensitivos.
Casa das letras por estar sempre ó día. E porque cando a nosa libreira ve as fotos desa tenda morre de envexa.
Fíos invisibles por ser a porteña máis galega que coñezo. E porque as veces a mín pasame á inversa.
Anarquía significa …
Anarquía significa “sin líderes”, no “sin orden”. Non está de máis lembralo cando tanta xente usa o termo anarquía como sinónimo de caos.
No Saberes de La Opinión de Coruña de hoxe viña un artigo de Méndez Ferrín sobre un dos meus heroes favoritos. O artigo titúlase Apoloxía do terrorismo. Falando da programación televisiva dí o escritor:
Pro nada me sorprende máis do novo espírito de tolerancia (sempre parcial, sempre con truco) do que esa apoloxía da violencia revolucionaria antifascista (dígoo eu así) que é tema central da película V. for Vendetta magnificamente dirixida por James MacTague no 2005 ou sexa en tempos de furor antiterrorista. Estes días non sae da TV
Eu a diferencia de Ferrín disfrutei máis do comic que da película, que aínda estando moi ben, non afonda tanto no anarquismo do personaxe de V de Vendetta.
ué aínda non o liches?
Pero bueno, a que demo esperas?
Máis en V de Vendetta, de Alan Moore y David Lloyd e en V de Vendetta
E sí, sigue véndoseme certa vea xacobina, pero eche o que hai.
Ah, neste mesmo número de Saberes tamén ven unha entrevista interesante con Vicente Araguas, membro do movemento Voces Ceibes.