Archivo de la categoría: Blogsfera e Internet

A inspiración cando nos sentamos

Hoxe saqueille unha foto ao meu escritorio, acababa de pegar un recorte dunha escena dunha vidrieira dunha catedral que se titulaba "Inferno".

escritorio01

Pegados na parede teño varios grabados: Billie Holiday, José Afonso e Woody Allen. A beira da cara de D. Hammett cos ollos pechados teño  un collage de ex cave canem, unha postal do estuario do Miño, un recorte da venus de Winllendorf, un retrato de Sábato feito a pluma, un desnudo de Toulouse Lautrec, unha postal de Caminito, unha escena do planeta dos simios, un marcapáxinas con baleas…

escritorio02

 

De cando en vez engado algo que teña a man. Sei que nalgún momento hei pegar un retrato de Rimbaud, Baudelaire e Walt Whitman pero fóra diso irei pegando o que me veña ás mans, cousas que me guste contemplar.

Gustame pensar que algún día cando deixe de dar tumbos polo país e teña un domicilio fixo pode que incluso chegue a encher unha parede ó mellor estilo de Ramón Gómez de la Serna, tal como fixo el no seu piso de Bos Aires.

Recoméndovos a colección de entradas que agrupados baixo o título El Aleph de Ramón escribiu Rrose no seu blog  http://maquinariadelanube.wordpress.com

ramon gomez de la sernaA través de cada entrada desa sección Rrose vai analizando distintos rincóns das paredes ramonianas e a súa iconografía.

Se tedes interés no tema do entorno dos escritorios, tamén vos recomendo o blog Proyecto Escritorio alí podedes atopar entradas sobre o escritorio dunha chea de autores, dende os máis actuais a Virginia Woolf, pasando por Norman Mailer , Flannery O'Connor e Lorca.

Tamén quero mencionar o blog de Norman Walser onde fala do escritorio de Roberto Bolaño e do de Enrique Vila-Matas.

Un símbolo que arracima

Hoxe en día é palpable a falta de símbolos que unifiquen a poboación. O único símbolo capaz de aglutinar, arracimar (que non unir á xente) é o futbol e proba delo foi a apoteosis madrileña con ese desfile que emulaba a chegada dos heroes á Roma na antiguedade. A xente disfruta o triunfo dos seus guerreiros e identifica a victoria destes como se fora propia. A miña emotividade sigue intacta logo do mundial. Confeso que non sentín orgullo, nin euforia, nin me vín arrastrada pola marea sentimental nin un ápice.

A maioría da xente que fala conmigo comentame que lles da igual o tema do mundial pero que eles son felices vendo ó resto dos seus conxéneres eufóricos, orgullosos e satisfeitos. Sintoo, a mín siguenme parencendo patéticos eses comentarios televisivos, radiofónicos e de prensa que exaltan un patrioterismo populista e rancio.

Sentiríame iso sí, orgullosa de pertencer a un país que non se deixe asoballar e que saia a rúa a protestar pola recente reforma laboral que nos acaban de meter clavada con disimulo no mesmo momento no que España xogaba o seu primeiro partido do mundial.

Se os arxentinos aínda están celebrando os mundiais que gañaron no 78 e no 86, ¿cantos anos estaremos nos facendo o mesmo?.

Bo Nadal e feliz 2010

Pasamos o Nadal e agora esperamos que pase o Ano Novo e os Reis. Como a libreira é unha nostálxica que aínda lle pide regalos á monarquía en vez de pedirlle que abdiquen xa, vou deixar un enlace a un artígo que fala do libro electrónico. A ver se os dignatarios de Oriente lle deixan o que desexa, eu coma sempre cantei aquilo de: “Cantámolos reises guedellas de cabra, cantámolos reises non nos deron nada…”
Para os que pasan pola páxina deixámoslle unha panxoliña de Fuxan os Ventos, para darlle ambiente festivo ó blog

Trenes y libros

Aminatou Haidar = Dignidade

Estaba nun bar hai uns días e saiu na televisión a nova dunha trama de explotación de marroquís en Lugo. Uns paisanos da barra empezaron a comentar a noticia, bueno, máis que comentar, empezaron a soltar as típicas estupideces dos que nunca exercitaron o cerebro máis que para amontoar cartos para mercar bens inmobiliarios. Decían: que se fodan! a qué viñeron? pois se os explotan estalles ben, por parvos.

Noutro bar, ó día seguinte, con xente distinta sairon novas sobre Aminatou Haidar e as conversas foron do mesmo tipo: que se foda, pero esa muller é parva, non ve que lle dan a nacionalidade española? pois que morra hostias, pero xa lle vale facernos quedar de malos e neste compromiso. Por qué non pide perdón e volta a súa casa?

Qué noxo lle da a unha comprobar día a día que os cidadáns xa non son tal, que perderon (non sei en qué momento) a noción do que significan palabras como DIGNIDADE.

E deste xeito da igual que te pise os teus dereitos a administración, a policía, o goberno, o teu xefe. Cando non te plantexas a importancia que ten a dignidade, cando non és quén de identificala ou recoñecela nos xesto dos que temos ó lado, qué sentido ten estar por estar? Cómo podemos vivir tan mansamente?

Firma, (se che apetece) para solicitar a liberación inmediata de 8 presos de conciencia e a entrada no Sáhara Occidental de Aminatou Haidar, defensora dos dereitos humanos.

SUCESOS

Cuando del corazón surge un grito amarillo
grandes sargas se extienden sobre rostros amados.
Me dicen que ya es tarde y que el pastor de sombras
es ahora obediente a manos invisibles.

En nosotros ha entrado una serpiente ciega.
Ya nadie ama ni sonríe.

Un huracán de signos avanza inútilmente.
Las últimas mentiras se disfrazan de invierno.

Alguien entra descalzo a la fosa de los números,
alguien está anudando las cuerdas del olvido.

Los hay que cantan lívidos al borde del suicidio
y los más silenciosos copulan sin esperanza.

Un paso más allá todo es inexistencia;
todo se explica en el no ser.

Ya veo
la turba incandescente. Van a venir muy pronto
los reptiles del llanto.

Alguien está gritando cercado por la púrpura.
Alguien abre despacio la mirada sabiendo
que en su córnea se esconden las cifras terminales
y que su pensamiento
no es más que una costumbre que precede a la muerte.

En la calcinación, un perro sangra
rodeado de ausentes. Bajo miradas frías
el perro se convierte en azul para siempre.

Cunden fétidas rosas; sus pétalos cansados
descienden a mis manos. Silenciosas, se acercan
las madres que no olvidan.

Frutos enloquecidos
se unen a los restos desprendidos del fósforo
y a las últimas sílabas, a las incomprensibles

En la hora imposible despertará el durmiente;
como un cuchillo negro te mirarán sus ojos.
Vas a quedarte solo. Tu cuerpo tendrá frío
desnudo para siempre, desnudo hasta los huesos.

Acepta tu extravío, entrégate a la luz:
la luz es el comienzo de la causa invisible.

**** ANTONIO GAMONEDA (de ‘Extravío en la luz’)

Dámaso Alonso

Acabo de ver a rica, interesante e histórica entrevista a Dámaso Alonso, no programa A fondo. Nela o poeta fala dos seus compañeiros de xeración, dos seus mestres, confesa que se sinte galego, fala da súa obra e da Academia da lingua, da guerra, das súas viaxes, etc. Unha xoia á tua disposición en aquí.

INSOMNIO

Madrid es una ciudad de más de un millón de cadáveres (según las últimas estadísticas).
A veces en la noche yo me revuelvo y me incorporo en este nicho en el que hace 45 años que me pudro,
y paso largas horas oyendo gemir al huracán, o ladrar los perros, o fluir blandamente la luz de la luna.
Y paso largas horas gimiendo como el huracán, ladrando como un perro enfurecido, fluyendo como la leche de la ubre caliente de una gran vaca amarilla.
Y paso largas horas preguntándole a Dios, preguntándole por qué se pudre lentamente mi alma,
por qué se pudren más de un millón de cadáveres en esta ciudad de Madrid,
por qué mil millones de cadáveres se pudren lentamente en el mundo.
Dime, ¿qué huerto quieres abonar con nuestra podredumbre?
¿Temes que se te sequen los grandes rosales del día, las tristes azucenas letales de tus noches?

Crónica dun domingo con granizada

Domingo pola mañán. Xusto cando decidín darlle unha volta á cadela pola Torre cae unha granizada fera, así que volvín a casa, a chusmear blogs e o feisbuk e a porme ó día cos correos intentando esquecer que á tarde toca o castigo dun traballo de merda. Escoito mentras música adecuada ó clima:

Estou lendo Mis almuerxos con gente inquietante de Montalbán; adminístrome  un capítulo antes de dormir, porque o bo saboréase a grolos curtos. O entrevistado é o que menos me interesa, disfruto moito co xeito de escribir de Montalbán e teño moitos outros títulos, desa colección que sacara Público, esperandome. Algúns xa os tiña lido, pero nunca está demáis voltar disfrutar relendo algo bo co toque malicioso do mestre.

E facendo un aparte, como de todos é sabido que a libreira perde as bragas en canto se menciona o tema Sabina, deixolle aquí unha crítica sobre o seu último concerto. A pobriña tivo que perderse este, pero xa levas nas costas o recordo de moitos outros.

A min, serán cousas do tempo, xa non me apetece ir a concertos de Sabina. Sí me gustaría poder ir á concerto de Jello Biafra en Santiagoo 12 de decembro, pero case dou por perdida esa posibilidade porque ese día traballo fixo e non hai posibilidades de facer cambios. É o que ten traballar tódolos fins de semana, unha pérdese as manifestacións, as ceas dos sábados, as orxías, os concertos, as misas, as resacas…

E como recomendacións para picotear na blogsfera deixo estas picadiñas:

“El fenómeno Yoani Sánchez”, por Salim Lamrani

Televisión… Manipulación?

Gasto público, beneficio privado