Archivo de la categoría: A cheirar na tenda

A inspiración cando nos sentamos

Hoxe saqueille unha foto ao meu escritorio, acababa de pegar un recorte dunha escena dunha vidrieira dunha catedral que se titulaba "Inferno".

escritorio01

Pegados na parede teño varios grabados: Billie Holiday, José Afonso e Woody Allen. A beira da cara de D. Hammett cos ollos pechados teño  un collage de ex cave canem, unha postal do estuario do Miño, un recorte da venus de Winllendorf, un retrato de Sábato feito a pluma, un desnudo de Toulouse Lautrec, unha postal de Caminito, unha escena do planeta dos simios, un marcapáxinas con baleas…

escritorio02

 

De cando en vez engado algo que teña a man. Sei que nalgún momento hei pegar un retrato de Rimbaud, Baudelaire e Walt Whitman pero fóra diso irei pegando o que me veña ás mans, cousas que me guste contemplar.

Gustame pensar que algún día cando deixe de dar tumbos polo país e teña un domicilio fixo pode que incluso chegue a encher unha parede ó mellor estilo de Ramón Gómez de la Serna, tal como fixo el no seu piso de Bos Aires.

Recoméndovos a colección de entradas que agrupados baixo o título El Aleph de Ramón escribiu Rrose no seu blog  http://maquinariadelanube.wordpress.com

ramon gomez de la sernaA través de cada entrada desa sección Rrose vai analizando distintos rincóns das paredes ramonianas e a súa iconografía.

Se tedes interés no tema do entorno dos escritorios, tamén vos recomendo o blog Proyecto Escritorio alí podedes atopar entradas sobre o escritorio dunha chea de autores, dende os máis actuais a Virginia Woolf, pasando por Norman Mailer , Flannery O'Connor e Lorca.

Tamén quero mencionar o blog de Norman Walser onde fala do escritorio de Roberto Bolaño e do de Enrique Vila-Matas.

Malos tempos para a lírica

Van meses, pode que se mida xa en anos o tempo que facía que non aparecía esta formiga polo blog.

Corren malos tempos para a lírica, para os libros, para os blogs e o peor de todo, para as persoas.

Pero a librería O Trasno sigue en pe, non entendo aínda cómo é posible ser tan teimuda, seica porque a libreira moi normal non é. Pola miña banda estou oxidada nisto de publicar no blog. Tentaremos retomalo.

De momento levo tempo lendo as Memorias do editor Carlos Barral, que se publicaron agrupadas nun volume de Península que recolle: Años de penitencia (1975); Los años sin excusa (1978); Cuando las horas veloces (1988).

Recoñezo que últimamente leo menos, coas caralladas do twitter, facebook e demais no mobil semella que un se pasa o día lendo o mal que vai o mundo e comentarios triviais, e a maioría das veces mediocres, de descoñecidos e xa non queda tempo para disfrutar de cousas creativas e ben argalladas. Moita información e pouca reflexión. Pero voltando ó tema, estou disfrutando a obra memorialistica do editor Carlos Barral. Xa pasei o relato da infancia e da xuventude e agora estou nos inicios da empresa editorial, así que estou a piques de entrar no mundo das intrigas e do mercadeo, no centro de construccións de éxitos literarios e demáis. Xa vos contarei, se é que alguén pasa por aquí.

o burato do inferno

  burato.jpg
Novedades que nos chegaron hoxe: de Faktoría K chegaron exemplares en castelán e en galego da novela gráfica La cueva del infierno/O burato do inferno, de José Manuel Trigo e Ramón Trigo. Trátase dunha historia ambientada no século XIX en A Guarda (Galicia). Nas costas galegas os raqueiros, piratas de terra, aproveitaban as noites sen lúa e prendían fogueiras para enganar as embarcacións que navegaban próximas, e así facíanlles crer que seguían o rumbo correcto. De repente, os barcos encallaban nunha praia ou estrelábanse contra as rochas e eran atacados polos raqueiros, que os asaltaban e os despoxaban rapidamente da súa carga.

Outros libros do ilustrador Ramón Trigo na libraría son: O pirata pata de lata, As luces que se acenden e se apagan, Yo vivía en el fin del mundo, Nun lugar chamado labirinto.

Tamén chegaron hoxe exemplares de Historias de mestre raposo , de Bruno Heitz;  O insólito ascenso de Madame Pol , de Nicolás Arispe e de Ros Y tú que prefieres .

Un símbolo que arracima

Hoxe en día é palpable a falta de símbolos que unifiquen a poboación. O único símbolo capaz de aglutinar, arracimar (que non unir á xente) é o futbol e proba delo foi a apoteosis madrileña con ese desfile que emulaba a chegada dos heroes á Roma na antiguedade. A xente disfruta o triunfo dos seus guerreiros e identifica a victoria destes como se fora propia. A miña emotividade sigue intacta logo do mundial. Confeso que non sentín orgullo, nin euforia, nin me vín arrastrada pola marea sentimental nin un ápice.

A maioría da xente que fala conmigo comentame que lles da igual o tema do mundial pero que eles son felices vendo ó resto dos seus conxéneres eufóricos, orgullosos e satisfeitos. Sintoo, a mín siguenme parencendo patéticos eses comentarios televisivos, radiofónicos e de prensa que exaltan un patrioterismo populista e rancio.

Sentiríame iso sí, orgullosa de pertencer a un país que non se deixe asoballar e que saia a rúa a protestar pola recente reforma laboral que nos acaban de meter clavada con disimulo no mesmo momento no que España xogaba o seu primeiro partido do mundial.

Se os arxentinos aínda están celebrando os mundiais que gañaron no 78 e no 86, ¿cantos anos estaremos nos facendo o mesmo?.

De concertos, ebooks e Rimbaud

Esta noite a libreira e eu imos ó concerto que da Krahe en Santiago. Antes do concerto aproveitaremos para intercambiarnos arquivos dos nosos ebooks. Porque sí, eu tamén sucumbín á novidade. Regalaronme un ebook papyre cheo de libros.
Estou lendo agora “Unha temporada no inferno” de Rimbaud e encantame o invento este que me permite levar no bolsillo unha morea de libros. Iso sí, o único que leo no aparato novidoso é poesía ou relatos cortos. Resúltame incomodo ler obras longas, pero supoño que xa me acostumarei a iso.
Aproveito para deixar un poema de Luis Cernuda con referencia á hipocresía deses que van rendir homenaxe ós mortos ilustres que en vida foron apestados.

BIRDS IN THE NIGHT

El gobierno francés, ¿o fue el gobierno inglés?, puso una lápida
En esa casa de 8 Great College Street, Camden Town, Londres,
Adonde en una habitación Rimbaud y Verlaine, rara pareja,
Vivieron, bebieron, trabajaron, fornicaron,
Durante algunas breves semanas tormentosas.
Al acto inaugural asistieron sin duda embajador y alcalde,
Todos aquellos que fueran enemigos de Verlaine y Rimbaud cuando vivían.

La casa es triste y pobre, como el barrio,
Con la tristeza sórdida que va con lo que es pobre,
No la tristeza funeral de lo que es rico sin espíritu.
Cuando la tarde cae, como en el tiempo de ellos,
Sobre su acera, húmedo y gris el aire, un organillo
Suena, y los vecinos, de vuelta del trabajo,
Bailan unos, los jóvenes, los otros van a la taberna.

Corta fue la amistad singular de Verlaine el borracho
Y de Rimbaud el golfo, querellándose largamente.
Mas podemos pensar que acaso un buen instante
Hubo para los dos, al menos si recordaba cada uno
Que dejaron atrás la madre inaguantable y la aburrida esposa.
Pero la libertad no es de este mundo, y los libertos,
En ruptura con todo, tuvieron que pagarla a precio alto.

Sí, estuvieron ahí, la lápida lo dice, tras el muro,
Presos de su destino: la amistad imposible, la amargura
De la separación, el escándalo luego; y para éste
El proceso, la cárcel por dos años, gracias a sus costumbres
Que sociedad y ley condenan, hoy al menos; para aquél a solas
Errar desde un rincón a otro de la tierra,
Huyendo a nuestro mundo y su progreso renombrado.

El silencio del uno y la locuacidad banal del otro
Se compensaron. Rimbaud rechazó la mano que oprimía
Su vida; Verlaine la besa, aceptando su castigo.
Uno arrastra en el cinto el oro que ha ganado; el otro
Lo malgasta en ajenjo y mujerzuelas. Pero ambos
En entredicho siempre de las autoridades, de la gente
Que con trabajo ajeno se enriquece y triunfa.

Entonces hasta la negra prostituta tenía derecho de insultarles;
Hoy, como el tiempo ha pasado, como pasa en el mundo,
Vida al margen de todo, sodomía, borrachera, versos escarnecidos,
Ya no importan en ellos, y Francia usa de ambos nombres y ambas obras
Para mayor gloria de Francia y su arte lógico.
Sus actos y sus pasos se investigan, dando al público
Detalles íntimos de sus vidas. Nadie se asusta ahora, ni protesta.

“¿Verlaine? Vaya, amigo mío, un sátiro, un verdadero sátiro.
Cuando de la mujer se trata; bien normal era el hombre,
Igual que usted y que yo. ¿Rimbaud? Católico sincero, como está demostrado.”
Y se recitan trozos del “Barco Ebrio” y del soneto a las “Vocales”.
Mas de Verlaine no se recita nada, porque no está de moda
Como el otro, del que se lanzan textos falsos en edición de lujo;
Poetas mozos de todos los países hablan mucho de él en sus provincias.

¿Oyen los muertos lo que los vivos dicen luego de ellos?
Ojalá nada oigan: ha de ser un alivio ese silencio interminable
Para aquellos que vivieron por la palabra y murieron por ella,
Como Rimbaud y Verlaine. Pero el silencio allá no evita
Acá la farsa elogiosa repugnante. Alguna vez deseó uno
Que la humanidad tuviese una sola cabeza, para así cortársela.
Tal vez exageraba: si fuera sólo una cucaracha, y aplastarla.

Achegas do alén Miño: Pascoães, Coimbra e Machado na Galiza

O venres, 29 de xaneiro, ás 20.15 horas, presentase na libraria O Trasno Viaxeiro o libro de Humberto BUSTO, Achegas do alén Miño: Pascoães, Coimbra e Machado na Galiza. Colección NÓS-OUTROS / Ensaio.

No acto intervirán Anxo González Fernández –catedrático de Filosofía da USC e prologuista da obra–, Martiño Noriega –alcalde de Teo–, Antonio Puentes Chao –director editorial de 3C3– e o propio autor.

Este conxunto de traballos recolle investigacións sobre personaxes portugueses que mantiveron unha relación notable con personalidades da cultura galega, viviron en Galicia e reflexionaron sobre ela. Co título «Galiza e Teixeira de Pascoães» analízase a estreita relación do escritor portugués cos homes das Irmandades. No traballo sobre «A Renascença» estúdanse este movemento socio-cultural e a colaboración nel de varios autores galegos. No «Epistolario portugués de Á. Cebreiro: B. Machado» danse a coñecer as 28 cartas lle que dirixe a Cebreiro, dende o seu exilio, o que foi por dúas veces presidente de Portugal. O traballo «Leonardo Coimbra na Galiza: viaxe, cartas e presenza intelectual» descóbrenos a relación do filósofo portugués con varios intelectuais galegos e a viaxe que realiza a Galicia á fronte dunha delegación cultural. Recóllense tamén diferentes cartas inéditas, dous artigos de Risco sobre o pensador portugués, outros dous de Leonardo Coimbra sobre Galicia e a saudade e varias fotos con valor histórico. O limiar é da autoría de Anxo González.

achegas.jpg

Bo Nadal e feliz 2010

Pasamos o Nadal e agora esperamos que pase o Ano Novo e os Reis. Como a libreira é unha nostálxica que aínda lle pide regalos á monarquía en vez de pedirlle que abdiquen xa, vou deixar un enlace a un artígo que fala do libro electrónico. A ver se os dignatarios de Oriente lle deixan o que desexa, eu coma sempre cantei aquilo de: “Cantámolos reises guedellas de cabra, cantámolos reises non nos deron nada…”
Para os que pasan pola páxina deixámoslle unha panxoliña de Fuxan os Ventos, para darlle ambiente festivo ó blog

Trenes y libros

Desexo de ser punk e de ler

Logo dun ano de tan poucas lecturas estou agora disfrutando moito de libros escollidos a chou. Pero dentro dunha orde, claro. O criterio de elección nestes momentos é escoller autores que xa teño lido e que sei que me gustaron. A semana pasada, lin Deseo de ser punk, de Belén Gopegui, un libro que recomendo, e que trata o tema dunha adolescente que a través do fío conductor da música busca vai cuestionándose o mundo e buscando saidas existenciais. As referencias á música van no senso de atopar algo que te atravese, que te impacte, e non esos ripios de merda que escoitas nos supermercados e centros comerciais. Esa música que nos venden, igual que nos empaquetan e endosan o resto de cousas que se supón necesitamos para levar unha vida feliz. É un bo libro, ben escrito con puntos moi interesantes aínda que me decepcionou un pouco o final, supoño que esperaba un remate da história que me sorprendese e iso non sucedeu. Aínda así, recomendoo, sempre está ben ler algo que nos remova por dentro, como cando escoitas por exemplo a Jello Biafra, que estivo actuando hai uns días por Compostela e deu un concerto moi bo na Sala Capitol.

Outro libro que lín foi Tres, un pequeno poemario de Roberto Bolaño, que é un autor chileno moi importante que arrastra fans incondicionais como esta que suscribe. De Bolaño xa lera Putas asesinas, La pista de hielo, 2666 e La Universidad Desconocida.  A pesares de que me gusta máis o Bolaño narrativo que o poeta, tamén é este un poemario curioso e recomendable.

En galego estou lendo varios autores a un tempo; un dos que xa rematei foi o poemario de Manuel Rivas: A desaparición da neve, publicado en galego, castelán e euskera. Deixo este video que alguén subiu a youtube con poemas deste volume.

E xa seguirei contando, como van as lecturas e recomendando algo para Nadal, por se algún ten tempo para alimentar a alma na invernía.