NARCÍS
(…)
Estoy con ellos y les quiero. Son mi generación, a pesar de que no hayan leído nada y sólo les interesa el placer asequible. Son ignorantes, pero su ignorancia me pertenece de una manera muy entrañable. Y siempre surgen cosas que nos hermanan. Todos hemos visto películas de María Montez y nos acordamos de ellas. Y hablamos de ellas a cada momento. Todos hemos coleccionado los mismos cromos. Es el gusto por lo pop. El puto tiempo. Te lo pasan a diario por las narices. Los chiquillos de ahora ya no hablan de Yvonne de Carlo ni de la Montez. Y esto me hace daño.
(…)
EDUARD
Muy bello. Pero como recuerdo.
(…)
Pero, ¿qué tendrá que ver todo ello con la cultura o , por lo menos, con el testimonio?
—-
Volvía a quedar bien sentado: partir del sadismo de nuestra infancia no podía ser, como tantas veces lo había sido, una simple autocomplacencia en las cosas que antaño nos habían gustado o entretenido ( pág. 78-79)
El sadismo de nuestra infancia de terenci Moix. Ed. kairós 1974
Este é un título que atopei de casualidade hai uns meses e que disfrutei bastante lendo. Pese a que trata da infancia de nenos dos anos cuarenta e a cultura pop, sigue tendo interés. Un libro para todos aqueles que cada vez que beben unhas cervexas de máis rematan falando daquela chea de minicousas que lembran da infancia e rematan nostálxicos perdidos babeando ó lembrar aquel bocata de nocilla que merendaban mirando La abeja maya.


2 Comments
Es un buen libro, pero mucha gente lo tiene olvidado y la mayoría no lo conoce…..
Buen blog…
gracias Toronaga