O Trasno Viaxeiro

Chamame Ana e empeza a falarme dun artigo que leu en El País dunha tipa que fai esculturas con lápices, e como ela anda moi apurada dígolle que eu porei un enlace ó asunto ese.

Pero o gracioso é cando me di que chegou unha postal para ela. Incrible, empezamos a discutir por teléfono de quen era a postal que mandou Igor. En fin, qué tolas!. Quen me coñeza saberá que discutín por costume e por principios, porque me sae de adentro, como dicía o poeta. Pero como sei que a libreira é gran colecionista e eu ando dende hai meses na fase de desapego estóico, díxenlle que podía quedar coa postal e as pegatinas. Estou segura que a vai plastificar ou enmarcar ou algo polo estilo. Pero iso sí, aviso para navegantes, o que me queira enviar algo que poña o meu nome, que logo a libreira ilusiónase e non hai deus que a faga soltar nada.
Aquí deixo a postal e o poema de Igor. E menos mal que existe internet, que si é polo envío tradicional o que tiña que esperar….

A minha língua quero na tua boca
e nos teus lábios nos teus peitos
E no país inteiro do teu sexo
falar com o idioma que nos pertence
Procurar a humidade com a língua que nos une
para dar-lhe nome ao teu corpo
e repetir em cada rio em cada bosque
em cada outeiro da tua geografia
a promessa de quem ama sem palavras
Com o silêncio das estrelas, tam longínquo e singelo