Non é por vagancia que non escribo, máis ven é por non divagar por terreos xa cultivados.
Aquí vos deixo un poema para ir masticando.
E, sen embargo, é doce esa derrota:
dulcificada febre sobre o vidro,
chuvia que se comprace nas maceiras,
a desgana do mundo: ese pasivo
corazón de bodegas e carburos:
cinza do que abrasou o incombustible
e gozou como brasa circundando
e mesmo foi a razón de novas pascuas.Luminoso destino entre a pobreza
sen máis palabras e sen máis milagre:
paciente, desangrada luz nas lilas,
suite da tarde dos desconsolados,
gando desmemoriado e sen morada.Que longo ese camiño que aínda insiste
e cita polo nome e nos agarda.
** Manuel Álvarez Torneiro
