Archivo por meses: octubre 2007

Crímenes ejemplares, de Max Aub

aub0.jpgCRÍMENES EJEMPLARES
(Max Aub)
32 ilustradores
Media Vaca
Algunos de los relatos que componen estos CRíMENES EJEMPLARES aparecieron antes en SALA DE ESPERA, publicación a través de la cual Max Aub daba a conocer a sus allegados y a otros lectores interesados fragmentos de todo aquello que iba escribiendo. Esta edición utiliza los 87 cuentos que su autor agrupó en forma de libro y publicó por vez primera en la Impresora Juan Pablos de la ciudad de México el año 1957, en edición cuidada por el propio Max Aub y enriquecida (como se dice del caldo al que se echa un hueso) con viñetas extraídas de Book of Objects (San Luis Potosí, 1883).

Que sepamos, nunca hasta ahora se habían dado estos breves relatos con tal derroche de espacio y de tinta negra. Ni con un desbordamiento gráfico semejante: 31 artistas ofrecen aquí sus propias versiones de los crímenes No era tarea fácil, porque muchos de los cuentos contienen en si mismos imágenes poderosas que es inútil duplicar y de las que cuesta sustraerse. Todos los dibujantes, con alguna excepción, han escogido el texto que ilustran. Muchos de ellos son asiduos colaboradores de prensa, otros se dedican a la historieta, al libro infantil, a la publicidad y al cartelismo; otros son pintores y exponen sus obras regularmente en galerias. (Presentación editorial)

aub.jpg

O Golem, Borges

Hoxe quería escribir un post homenaxe a Arxentina. Dubidaba entre pór La argentinidad al palo ou un texto de Borges. Decidinme polos dous. Arxentina ten outro golem máis.

Como notas culturais para perdidos na política internacional e para que non distingue radical de peronista, recomendo o meu querido pereyra e o post en im-pulso sobre o mesmo tema.

Si (como afirma el griego en el Cratilo)
el nombre es arquetipo de la cosa
en las letras de ‘rosa’ está la rosa
y todo el Nilo en la palabra ‘Nilo’.

E de propina esta noticia sobre a película na que Borges interpretou a un personaxe seu. Ler en La Nación.

Trintañeiros de lecturas conservadoras

Confeso que nunca fun capaz de ler enteira A historia interminable, nen O señor dos aneis. Quedei atrapada nembargantes nas aventuras dun barón rampante e na saga da Fundación de Asimov. E hai uns anos cando me decidín a ler Harry Potter pregunteime de novo ¿qué carallo lle ven a isto? un neno maltratado pola familia que vai a un colexio interno a aprender maxia. Para máis inri no colexio están os típicos matóns e xogan a un futbol sobre vasoiras voadoras (un verdadeiro coñazo cando narran ditas escenas). Pareceme ben que algúns nenos gusten del, o que non entendo é que fan treintañeiros dicindo que Harry Potter é do mellor que teñen lido (qué terén lido antes, meu Deus?). Está ben, para gustos hai colores. Pero sí coincido no que se dí en Treintañeros atrapados en mundos fantásticos, Faltan lecturas transgresoras. A lectura ten unha función social e o que se ve por ahí é, para o meu gusto, demasiado conservador.

Re-escribindo a Carver

Ay…je suis desolé. Gústache como escribe alguén e de repente descubres que outra persoa retocara e pulira os textos. E agora, pregúntome como facía Silvio Sílvio Rodríguez:

Dónde pongo lo hallado?
En las calles, los libros
La noche, los rostros
En que te he buscado

Aquí sobre a miña querencia por Carver e aquí e alí sobre o reescritura que Gordon Lish fixo dos relatos do autor minimalista.

E aínda por riba, resulta que iso é un asunto xa vello. Sempre me entero tarde.
carver

Tres segundos de memoria

En Tres segundos de Memoria asistimos á experiencia cotía dun rapaz que vive no post-fracaso. Vémolo facer proxectos, e coñecemos o seu entorno de amigos e coñecidos. E de repente di iso tan tremendo que racha con todo: a partir de mañán vou dar un cambio total.
A Ana o final do libro non lle gustou nada, a pesar de que ela é das que din o mesmo que o protagonista: “Vou dar un cambio radical”. A mín sí me gustou, e precisamente o final é o que lle da sentido á história.
Algúns necesitan cambiar totalmente para sentir que cadran na sociedade. Aquí cambiar ven sendo pasar polo aro. Outros digamos que reorientamos a nave, os proxectos de vida e ata as expectativas, pero negámonos a cambiar porque iso é igual que morrer.

Hai tantos libros por ler, tanta música por escoitar e tanto cine por ver que xa hai tempo que penso que non me dá a cabeza para todo. Por iso non entendo como pode haber xente que está ao día de todas as novidades, que le, ve e escoita absolutamente todo, e que aínda por riba manteñen unha vida social máis que aceptable. Teño para min que eses cerebros que sempre teñen unha cita literaria na punta da lingua, e que sempre lembran o nome dun actor que só protagonizou unha película iraní para entregarse logo ao teatro xaponés, agochan carencias tremendas baixo ese veo de cultura atronadora.

En Tres segundos de memoria (pax. 89)
Título:Tres segundos de memoria
Autor: Diego Ameixeiras
Ano de Publicación. 2006
Xénero. Narrativa
Editorial. Edicións Xerais de Galicia
Coleccion. Narrativa
Número de pax. 216

A cultura que interesa a algúns

fechado.png

Abraiada estou despois de ler sobre o peche de Aduaneiros sem fronteiras. Como xa teñen amosado outras sentenzas xudiciais, toda a responsabilidade recae no dono da páxina e non en quen fai os comentarios. As veces ate recae a responsabilidade no dono do sitio onde está aloxada a páxina. Algo absurdo. Pero ¿qué máis da? Ahí segue o famoso e gran pé de Xaquín Marín a ocupa-lo espazo que non defendemos. Visto en Alicia Crece.

Novas

Mañá Agustín Fernández Paz recolle o Premio Frei Martín Sarmiento polo seu libro Corredores de Sombra. Máis sobre o tema lendo o naufrágo.

E na Biblioteca Nodal de A Coruña (a de Elviña) hai un obradoiro de poesía que empeza este sábado, impartido pola poetisa Eva Veiga. Podedesvos inscribir por teléfono. Máis na páxina da biblioteca.

Editado media hora despois.

E, relacionando a mesma biblioteca e a Agustín Fernández Paz, acabo de escoitar unha entrevista con él xunto cun avance editorial do seu último libro. Lido e visto no Levantador de minas.

Epaaaaaaaaa, coincidimos no libro mítico: A illa misteriosa. É o libro que máis veces lin.

Libros prohibidos

dscf8261.jpg

LIBROS PROHIBIDOS
La vanguardia editorial desde principios del siglo XX hasta la guerra civil.
FREIXES CASTRELO, SERGI
VIENA EDICIONES

Una impresionante colección inédita sobre la vanguardia editorial desde principios del siglo XX hasta la Guerra Civil
La dictadura de Primo de Rivera primero y la de Franco después emprendieron una batalla sin tregua para evitar la penetración de “ideas peligrosas” entre las capas populares, y para ello aplicaron una rígida censura a revistas y pequeñas publicaciones destinadas a un proletariado que vivía entonces una gran agitación política. Sin embargo, los libros de más de 200 páginas quedaron exentos de este riguroso control, ya que, según supusieron los censores, tanto por el precio de estas publicaciones como por el alto grado de analfabetismo de la sociedad, difícilmente llegarían a las clases populares. Pero fue justo al revés: de 1928 a 1933 se duplicó el número de libros producidos, la lectura llegó a las grandes masas como nunca lo había hecho hasta entonces y surgieron nuevos sellos editoriales que buscaron la complicidad de ilustradores y diseñadores que, inspirándose en las vanguardias europeas, crearon cubiertas mucho más arriesgadas, impactantes y llamativas que lo que era común en los escaparates de las librerías. De este modo, libros con una fuerte carga ideológica o política corrieron de mano en mano entre las capas populares… aunque para ello fuera necesario rasgar sus tapas o cubrirlas con otras más inocentes.
Libros prohibidos rinde un homenaje a este extraordinario legado visual, que quedó oculto por la opresiva propaganda franquista y que, tras años de búsqueda incesante, Sergi Freixes ha conseguido recuperar en una colección única en nuestro país. (Presentación editorial)

dscf8262.jpg