Ahí vai unha foto que non me quedou moi ben (todo sexa dito) xa que Pessoa semella máis un judoka que un poeta. Sí non sentei á carón porque vou de anti-turista.
Dedicada á libreira atarefada, nestes tolos días de libros de texto, lápices, gomas, carpetas e pegamento.

O sol queima o que toca.
O verde à luz desenverdece.
Seca-me a sensação da boca.
Nas minhas papilas esquece.
Fernando Pessoa*

2 Comments
Moitas grazas polos ánimos,esperote para axudarme.Encantoume ,iso é Pessoa.P.D:Magnífica foto,se a exjudoka sentase a carón del(vai de turista),semellando unha poetisa.SORTE.
quieres decir que ojalá estuvieses tu sentada al lado del poeta? Cada vez eres más esquemática…
One Trackback
[…] se pode observar cando eu atopo unha escultura, ainda que teña unha silla baleira ó lado, espero a que non haxa ninguén ó lado. Ana pola contra corre axiña a facer posturas e a […]