O Trasno Viaxeiro

Ai que cousas! Todo o mundo comentando que se o himno para aquí que se o himno para alá. Eu prometerame non falar do tema. Pero son débil. Sempre me volto atrás nos meus propósitos.

Por se hai algún despistado remítollo a que antes se poña ó día no tema da polémica sobre o Himno, por exemplo lendo a nova en Si home si e en Im-Pulso .

E como se me da ben facer post con derrapaxe, solto dunha vez que Pondal e Cabanillas non me gustan, literariamente falando, e que os himnos tampouco os trago.

O cal non quita que pense que o que están a dicir sobre o himno son parvadas ben planificadas e intencionadas (está claro que a intención e montar bulla e que entremos todos ó trapo). Escoitar o himno galego traeme moi bos recordos, familiares sobre todo. Pero agora prefiro facer patria botando man do meu favorito, Celso Emilio, ese sí sabia insultar, carallo, sabía dar onde doía.

O TEU EMBIGO É O CENTRO DO MUNDO

Bardo dos viosbardos,
muso don pío pío
versolari monótono
fillastro de Narciso,
de cotío mirándote
o circunflexo embigo.
Homo-sapiens,
lírico-onírico
retórico
putativo
non comungo
contigo
mas non lle fai
poetiso
cóntame
os aburridos
anales e calendas
dos teus ritos
dos teus problemas
mínimos
por exemplo
os suspiros
dos teus insomnios
pírricos,
o culto a Onán
do teu suxetivismo,
os vulgares
mitos
do teu ridículum
vite, vate cativo.
Fálame
sin mimos
da proxenie cen leites
do teu siño
enrugado
e petiso,
pousafol
papafigos
cantamañás
ambiguo
neutro
propicio
do ademán
oblicuo.
Anda,
vicetipo,
conxúgame os teus verbos
favoritos
na primeira persoa
do indicativo.
Fártate do teu nome,
préñate de egotismo
e cando alguén che fale
dos malinos
tempos
en que vivimos,
aldraxados
i ofendidos,
mastigados
e mordidos,
refuga
os indicios,
confirma
o teu indiño
pacto
de pillo,
rexeita
o compromiso
cos ventos
alisios,
cos amenceres
prohibidos
(o engagement
é un perigro).
Aplaude, gaba, eloxia
o confortábel conformismo,
o cardiograma
íntimo,
o perifol
metafísico,
cun aceno
esquivo,
ninfo Exerio
disolutivo,
e marmura
no ouvido
do pesquisador
teu amigo
as pistas no bosque
dos que escriben os himnos.
E sigue piando
helénico e tranquío
ise non tan leve
delator pío pío,
pro dime gran merdeiro
bardo dos brancos lirios,
aedo encortellado
parente de Narciso,
public-relatio-man
do fuxedismo,
cómo non estás canso
de mirarte o embigo.

***Celso Emilio Ferreiro*

¿Tentarán prohibir que se lea isto na escola?